Степь - Сергей Дон

Ой, ты степь без конца и края

Все молчит, только ветров стая,

Гнет ковыль, и все умолкло в тишине

Я иду, ступая, по своей родной земле

Заколочены двери, ставни дома

Заболочены берега затона

Не кричит ни птица, не шумит ковыль

И лишь ветер носит черную пожара пыль

Путник обмер весь ни сказать, ни слова

Все порушено, нет родного дома

У крыльца ни сесть, ни воды напиться

Шутку с ним сыграла судьба — злая птица

Где искать теперь словно ветра в поле

Мать отца своих да кабы те на воле

Чашу горькую испить, знать такая доля

И безмолвствует душа и кричит от боли!

Приклонился он у родных останков

Слез сдержать не смог тихо так заплакал

Он хотел сказать, только в горле ком

Словно это был какой-то страшный сон

Поднял очи он, взглянул за горизонт

Ветер гнет ковыль о степи поет

Тихо встал, побрел, куда глаза глядят,

А над всей землей облака летят

О, шетсіз, шетсіз даласың

Бәрі үнсіз, тек желдер тобы,

Қауырсын шөп басып, бәрі үнсіз қалды

Туған жерімде жүрмін

Үйдің есіктері, жапқыштары

Су басқан жағалаулар

Құс сайрамайды, қауырсынды шөп шуламайды

Ал қара от шаңын жел ғана тасиды

Саяхатшы үндеместен тұла бойын қатып қалды

Бәрі қирап, үй жоқ

Подъезде отырмаңыз, су ішпеңіз

Тағдыр оған бір айла ойнады – зұлым құс

Енді даладағы жел сияқты қайда қарасын

Әкесінің анасы, егер олар бос болса

Ащы кесе іш, мұндай үлесті біл

Ал жан үнсіз, ауырып айқайлайды!

Ол туған өлкелерге тағзым етті

Көз жасымды тыя алмай, үнсіз жыладым

Тек көмейде ғана айтқысы келді

Бұл қандай да бір қорқынышты арман сияқты

Ол көзін көтерді, көкжиектен ары қарады

Қауырсынды жел майыстырады дала туралы

Тыныш тұрып, кезіп, көз қайда қарады,

Ал бұлттар бүкіл жер бетінде ұшады