Метель - Schism

Ночью безлунной яростным стоном старуха метель

Вдруг растревожит седины бескрайних снегов.

В северном небе врата оборвёт с петель

В скованный льдами град позабытых богов.

Тени минувшего вихрем разбитых судеб,

Лживых заветов чумой обращенных в прах,

У алтаря кадила остудят,

В души безликих вселяя страх.

Тем, что в мольбах новой зари ждут,

Мертвенно бледной рукой сжимая молитвослов,

Ветры неистово щеки бесстыжие жгут,

Болью немых, порабощённых веков.

Ночью безлунной стоном старуха метель

Вдруг растревожит седины бескрайних снегов.

В северном небе врата оборвёт с петель

В скованный льдами град позабытых богов.

Қаһарлы ыңылдаған айсыз түнде кемпір боран

Кенеттен бітпейтін қардың сұр шаштарын бұзады.

Солтүстік аспанда қақпалар ілмектерін жұлып алады

Ұмытылған құдайлардың мұз басқан қаласына.

Бұзылған тағдырлар құйынында өткеннің көлеңкелері,

Жалған өсиеттер обадан топыраққа айналды,

Құрбандық үстелінде хош иісті зат салқындайды,

Бетсіздердің жан дүниесіне қорқыныш ұялату.

Жаңа таңды дұғада күтетіндер,

Дұға кітабын қысып тұрған өлімші бозарған қол,

Желдер ұятсыз беттерді қатты күйдіреді,

Мылқау, құлдықта болған ғасырлар азабы.

Түнде кемпірдің айсыз ыңырсыған боран

Кенеттен бітпейтін қардың сұр шаштарын бұзады.

Солтүстік аспанда қақпалар ілмектерін жұлып алады

Ұмытылған құдайлардың мұз басқан қаласына.