Голод -

вслед за мною вползает липкий рассвет.

тает пьяная ночь словно дым сигарет.

я расстрелян похмельем, я стёрт будто сор.

этот город притих буд-то пойманый вор.

чей-то голос сквозь сон

шепчет мне — уходи.

твой последний рывок

ничего не меняет на этом пути.

этот голод заставил меня убивать.

его время пришло и теперь наплевать,

что на пороге застыла старуха-весна

снова манит меня, снова тянет меня.

кто мне закроет глаза?

выпивая последние капли тепла.

и прощальный мой крик

бесполезностью сводит с ума.

этот голод умрёт только вместе со мной.

этот город молчит, этот город чужой.

это сердце умрёт только вместе со мной.

этот город молчит, этот город чужой !

жизнь пульс теряет,

мною играет.

это время — враг мой,

оно убивает.

золото на дне

тает, исчезает.

я не догоняю,

я не понимаю.

забудь обо мне,

я улетаю, таю, таю …

артымнан жабысқақ таң атады.

мас түні темекі түтініндей ериді.

Асқақпен атып кеттім, Қоқыстай өштім.

Бұл қала ұры ұсталғандай тыныш.

арман арқылы біреудің дауысы

Маған сыбырлайды – кет.

сіздің соңғы итеруіңіз

жолда ештеңе өзгермейді.

бұл аштық мені өлтірді.

оның уақыты келді, енді ол бәрібір

кемпір-көктем босағада тоңғанын

мені тағы шақырады, қайтадан тартады.

менің көзімді кім жұмады?

жылудың соңғы тамшыларын ішу.

және менің қоштасу жылағым

бекершілік сізді ақылсыз етеді.

бұл аштық тек менімен бірге өледі.

бұл қала үнсіз, бұл қала жат.

бұл жүрек тек менімен бірге өледі.

бұл қала үнсіз, бұл қала бөтен!

өмір импульсін жоғалтады

мені ойнайды.

Бұл жолы менің жауым,

өлтіреді.

түбінде алтын

ериді, жоғалады.

Мен жете алмаймын

түсінбеймін.

мені ұмыт,

Мен ұшамын, еріп жатырмын, еріп жатырмын ...