Sorrow -

Passion was my first-born child,

I raised her pure, I raised her wild,

Took her where no child should ever go.

She burned the bridge, cut the trees,

Ripped each root out on her knees,

Every single door was left wide open.

And all the people of the town

Tried to keep Passion down,

Said that I should keep her locked and bound.

And I never heard it when she fell,

Just found her shoes next to the well,

My Passion sleeping cold deep underground.

Blow, wind, blow

But you will never blow away my sorrow.

My second child, I called her Love,

And I thanked the Lord and the stars above

That I’d received a heart full overflowing.

And I built a house, wood and stone,

Myself, my wife, and child at home,

Happy just smiling at the walls.

But late one night upon the road,

I could not find my way back home,

And I stepped into a cold, dark doorway.

And I took a drink, maybe four,

Took another five or more,

And thought I heard Passion calling for me.

For seven days and nights alone,

Inside that gutter deep I crawled,

Until I found that house on that ground.

But when I got up close I saw

Love did not live there anymore

And no one knows where Love can be found.

Blow, wind, blow

But you will never blow away my sorrow.

My last-born child, I called her Pain,

Sorrow was her middle name,

I built high walls to keep her safe from harm.

But late at night I climb the walls,

And there’s this gap through which I crawl,

And I can see how strong my Sorrow grows.

Blow, wind, blow

But you will never blow away my sorrow.

Blow, wind, blow

But you will never blow away my sorrow.

Blow, wind, blow

But you will never blow away my sorrow.

Blow, wind, blow

But you will never blow away my sorrow.

Құмарлық менің тұңғыш балам болды,

Мен оны таза өсірдім, жабайы өсірдім,

Оны бала бармайтын жерге апарды.

Ол көпірді өртеп, ағаштарды кесті,

Әр тамырды тізесінде жұлып алды,

Әрбір есік айқара ашық қалды.

Және қаланың барлық тұрғындары

Құмарлықты басуға тырыстым,

Мен оны құлыптап, байлап ұстауым керектігін айтты.

Ол құлаған кезде мен оны ешқашан естімедім,

Жаңа ғана оның аяқ киімін құдықтың жанынан таптым,

Менің құмарлық жер астында салқын ұйықтап жатыр.

Соқ, жел, соқ

Бірақ сен менің мұңымды ешқашан қайта алмайсың.

Екінші балам, мен оны Махаббат деп атадым,

Мен Иемізге және жоғарыдағы жұлдыздарға алғыс айттым

Жүрегім толып кетті.

Мен                                                              салдым                       салдым                                     салдым,                                                                           салдым, 

Үйдегі өзім, әйелім және балам,

Қабырғаларға қарап күліп қана бақытты.

Бірақ бір түнде жолда,

Үйге қайтар жолымды таба алмадым,

Мен суық, қараңғы есікке  кірдім.

Мен сусын іштім, мүмкін төрт,

Тағы бес немесе одан да көп уақыт алды,

Пассион мені шақырып жатқанын естідім деп ойладым.

Жеті күн мен түн жалғыз,

Сол шұңқырдың ішінде мен жорғаладым,

Мен сол жердегі үйді тапқанша.

Бірақ мен жақыннан тұрғанда көрдім

Махаббат ол жерде енді өмір сүрмеді

Махаббатты қайдан табуға болатынын ешкім білмейді.

Соқ, жел, соқ

Бірақ сен менің мұңымды ешқашан қайта алмайсың.

Менің соңғы туылған балам, мен оның ауырсыну деп атадым,

Оның әкесінің аты қайғы болды,

Мен оны жамандықтан сақтау үшін биік қабырғалар тұрғыздым.

Бірақ түнде                                                                                                                                           �

Мен аралайтын мына аралық бар,

Мен мұңымның қаншалықты күшейгенін көремін.

Соқ, жел, соқ

Бірақ сен менің мұңымды ешқашан қайта алмайсың.

Соқ, жел, соқ

Бірақ сен менің мұңымды ешқашан қайта алмайсың.

Соқ, жел, соқ

Бірақ сен менің мұңымды ешқашан қайта алмайсың.

Соқ, жел, соқ

Бірақ сен менің мұңымды ешқашан қайта алмайсың.