Paradigm - Pristina

The night fades into the morning rain

And filling up my eyes

Skies so grey

Thoughts of yesterday

Run bitter in my mind

The pen is spent

No letters sent — they’ll stay here forever

Captive in my mind

The hours drop

The clock is stopped at nine past never

Spinning out of time

I see in the dark

And my eyes trace the stars

While my mind feels the scars

When time was ours

Peace is cast aside when memories collide

And taken with the tide

Lest we forget the time we spent in days of September

Leaves rushing by…

Can you see in the dark?

Can you see the same stars?

Do you feel the same scars?

Will time again be ours?

Түн таңғы жаңбырға айналады

Және менің көзімді толтыру

Аспан өте сұр

Кешегі ойлар

Менің санамда ащы болады

Қалам жұмсалды

Ешбір хат жіберілмейді — олар осында мәңгі қалады

Ойымда тұтқында

Сағат қысқарады

Сағат тоғызда тоқтамайды

Уақыттың аяқталуы

Мен қараңғыда көремін

Ал менің көзім жұлдыздарды қадағалайды

Менің санам тыртықтарды сезіп тұрғанда

Уақыт біздікі болған кезде

Естеліктер соқтығысқан кезде тыныштық жойылады

Және толқынмен бірге алынды

Біз қыркүйектің күндерінде болған уақытты ұмытпаймыз

Жапырақтар асығады…

Қараңғыда көре аласыз ба?

Сіз бірдей жұлдыздарды көре аласыз ба?

Сіз бірдей тыртықтарды сезінесіз бе?

Уақыт тағы біздікі бола ма?