Denial - Omit

The abode of the dearest

In the dark I visit still

From fields and hamlet streets

Echoes become vivid dreams

I pretend to run with them

Without pain as I did then

Immerse myself in memory

The nepenthe of the former me

I mourn its silent passing

I long for its precious time

Every one subliminal line

Undying beauty of faded life

Ең қымбаттың мекені

Қараңғыда мен әлі де барамын

Өрістерден және ауыл көшелерінен

Жаңғырықтар жарқын армандарға айналады

Мен олармен                                                                                                                                                           |

Сол кездегідей ауыртпалықсыз

Өзімді жадқа  батырыңыз

Бұрынғы менің непенте

Мен оның үнсіз өтуіне қайғырамын

Мен оның қымбат уақытын аңсаймын

Әрбір сублиминальды сызық

Өшпелі өмірдің өлмес сұлулығы