Christabel - Nicodemus

«Tis the middle of the night by the castle clock

And the owls have awakened the crowing cock

Tu-whit!

Tu-whoo!

And bark again, the crowing cock

How drowsily it crew»

This exquisite child of the Baron roams

Through the forest mesmerized by moonlight alone

Here she dreams in fear, for her betrothed knight

Until her prayers are torn asunder by a moan of fright

What evil secrets lie behind the giant oak?

A desperate vision of female perfection dressed in white

She glittered to the eye, sensual and luminescent

She seems to glow, she seemed to glow…

How did she come to the lands of Sir Leoline?

Will her prayers protect her night so well?

Hush, healing heart of Christabel!

Revealed to her upon the asking of maiden lost

The name of Geraldine and the story of…

Crime against a lady of noble line

For she did tell a strange and frightful tale, with voice so sweet

She shall enchant, she will entrance

Her glow would cast a shadow that would…

Swallow the sweet child whole

A willing audience here in the wood shrouded cold

Left to wait in brisk midnight, by dark and faceless rouges

She makes demand on thy lady’s hand

To see this maiden home

Together women of night make haste for candlelight

To the estate of Sir Leoline, to hell it chimes

To rest her there for the evening to pass unfold

Over the moat to the gate of his chivalry bold

Geraldine fell, sweet Christabel

Carry her over the threshold well

Though up she came as if she never were in pain

Past the hearth and into the view of the portrait of Baron

But when the lady passed

There came a tongue of light, and a fit of flame

Thy temptress is divine!

«Sweet Christabel, her feet doth bare

And jealous of the listening air

They steal their way from stair to stair

Now in the glimmer, and now in the gloom

And now they pass the Baron’s room

As still as death, with stifled breath

And now they have reached her chamber door

And now Geraldine doth press down

The rushes of the chamber floor

Christabel trims the light

And makes it bright again!»

The forlorn maiden drinks

A wild flower wine for Geraldine

Standing now in pride, she summons her savior

«Quoth Christabel, so let it be

And as the lady bade did she

Her gentle limbs dis he undress

And lay down in her loveliness.»

And as she lay in wait

Her heart will race for the night to wait for

A sinful view she keeps

As robes fall to the maiden’s feet

Eves that burn the soul

She lay beside this latest prize

And in her words she doth told

Her prisoner, in arms she holds:

«In the touch of this bosom there worketh a spell

Which is lord of thy utterance, Christabel

Thou knowest tonight, and wilt know tomorrow

This mark of my shame, this seal of my sorrow.»

…Sunrise…

Oh what evil night was this?

To wake the morn in sinful bliss?

Her look askance seethes disease

For the dawn hath no rest when by sin she pleased

With tear for if her mother near

A watching angel hath no fear

From her death she came from her desire

To be loved, returned by this noble sire

But now upon the waking moans of dawn

Her magic lay me still at mouth

Anxious mements with the drawing in of breath

Be still my beating hear, for it doth quake beneath my breast!

My father kind and strong for now he gaze upon

The beauty that stands before his noble grace

Her name and face ring familiar

A lost friend by poisoned words

So long ago buy now his daughter here

The Bard he bade make haste

To right the words of time lost wrongs

To move swiftly and carry verse to his dear lost friend

But the Bard awaits to tell a tale, a dream to him last night

A dove with voice of mine, as upon it’s neck a snake doth feed

And swelled it’s neck as if swelled hers

Christabel escapes the dying trance of beauty

And gains her senses, paused, and silently prayed

She dare not allow the unholy passions reign

As she doth fall to the Barron’s feet

So by her father’s countenance she may be saved

Here upon the castle floor, she cries in bitter anguish

Her secrets of the passing night, she dare not tell

Sweet Chrstabel doth pleads for her father to heed her wishes

Upon her lost mother’s seal to send the creature

Back to the night from whence it came

«Within the Baron’s heart and brain

If thoughts, like these, had any share

They only swelled his rage and pain

And did but work confusion there

His heart was cleft with pain and rage

His cheeks they quivered, his eyes were wild

Dishonored thus in his old age:

Dishonored by his only child.»

«And all his hospitality

To the wronged daughter of his friend

By more than woman’s jealousy

Brought thus to a disgraceful end…

He rolled his eye with stern regard

Upon the gentle minstrel bard

And said in tones abrupt, austere…

'Why Bracy!

Dost thou loiter here?!

I bade thee hence!'

The bard obeyed

And turning from his own sweet maid

The aged knight, Sir Leoline

Led forth the lady Geraldine!»

«Түн ортасында қамал сағаты

Ал үкілер сайраған әтешті оятты

Ту-уайт!

Ту-уу!

Және тағы да үреді, әтеш

Экипаж қандай ұйқышыл                                                                                        »

Баронның бұл тамаша баласы қыдырып жүр

Ай сәулесімен таң қалдырған орман арқылы

Мұнда ол өзінің күйеу жігіті үшін қорқынышпен армандайды

Оның дұғалары қорқыныштан ыңылдағанша

Алып еменнің артында қандай жаман құпиялар жатыр?

Ақ киінген әйелдің кемелдігі туралы үмітсіз көзқарас

Ол көзге жарқыраған, сезімтал және люминесцентті

Ол жарқырап   жарқырап      жарқырған              жарқырған              жарқ                жарқ               жарқ                жарқ               жарқ          |

Ол сэр Леолиннің жерлеріне қалай келді?

Оның дұғалары түнді соншалықты жақсы қорғай ма?

Тыныш, Кристабелдің емші жүрегі!

Оған жоғалған қыздың сұрауы бойынша ашылды

Джералдиннің аты және оның тарихы…

Асыл тұқымды әйелге қарсы қылмыс

Өйткені ол біртүрлі және қорқынышты ертегіні айтып берді, дауысы өте тәтті

Ол сиқырлайды, ол кіреді

Оның жарқырауы көлеңке түсірер еді, ол…

Тәтті баланы тұтастай жұтып қойыңыз

Орманда суық жамылған қала аудитория

Түн ортасында, қараңғы және бет-әлпетсіз күңгіртте күту керек

Ол сіздің ханымның қолын талап етеді

Бұл қыздың үйін көру үшін

Түнгі әйелдер бірге шамды жағуға асығады

Сэр Леолиннің мүлкіне,  жәһнәт шаңқылдайды

Оны кешке дейін демалу үшін

Шұңқырдың үстінен оның батылдық қақпасына

Джералдин құлады, тәтті Кристабел

Оны босағадан жақсылап өткіз

Ол ешқашан ауырмағандай көтерілді

Ошақтың жанынан                                                                                                               Ош  қасынан                                                                                                                               

Бірақ ханым өткенде

Бір жарық тіл        жалын   болды

Сенің азғырушың құдайлық!

«Тәтті Кристабел, оның аяғы жалаңаш

Және тыңдаған ауаны қызғаныш

Олар баспалдақтан баспалдаққа дейін ұрлайды

Енді жарқырап                             

Енді олар барон бөлмесінің жанынан өтіп бара жатыр

Өлім сияқты, тынысы тарылып

Енді олар оның бөлмесінің есігіне жетті

Енді Джералдин төмен қарай басып тұр

Палатаның қабатының дірілдері

Кристабел жарықты кеседі

Және оны қайтадан жарық етеді!»

Көңілсіз қыз ішеді

Джералдинге арналған жабайы гүл шарабы

Қазір мақтана отырып, ол құтқарушысын шақырады

«Кристабель, солай болсын

Ханым айтқандай, ол да солай істеді

Оның нәзік мүшелері шешінбейді

Оның сүйкімділігімен ұйықтаңыз.»

Ол күтуде

Оның жүрегі түнге соғады

Ол күнәкар көзқарасты ұстанады

Шапан қыздың аяғына түскендей

Жанды күйдіретін Хауа

Ол осы соңғы жүлденің жанында жатты

Ол өз сөзінде айтты

Оның тұтқыны қолында:

«Осы кеудеге тигенде бір сиқыр пайда болады

Бұл сенің сөзіңнің иесі, Кристабел

Сен бүгін түнде білесің, ертең де білесің

Бұл менің ұят белгісі, менің қайғымның мөрі».

…Күннің шығуы…

О, бұл ​​қандай жаман түн еді?

Таңды күнәкар бақытпен ояту керек пе?

Оның сұмдық түрі дертке шалдықтырады

Өйткені күнәні қаласа, таң атқанда тыныштық жоқ

Анасы қасында болса деп көз жасымен

Күзетші періштеде қорқыныш жоқ

Оның өлімінен ол өз қалауынан келді

Сүйікті болу үшін, осы асыл әке қайтарды

Бірақ қазір таңның оянған ыңылдағанында

Оның сиқыры мені аузында қалдырды

Тыныс сызбасымен  мазасыз естеліктер

Менің соғым есті болыңыз, себебі ол кеудемнің астында  дірілдейді!

Менің әкем әзірше мейірімді және күшті

Оның асыл мейірімінің алдында тұрған сұлулық

Оның аты мен жүзі таныс

Уланған сөздерден жоғалған дос

Баяғыда қызын осы жерден сатып алған

Ол бұйырған Бард асығыс

Оңға қарай уақыт сөздері дұрыс емес

Жылдам                өзінің сүйікті жоғалған досына                      жылдам                                                |

Бірақ бард оған кеше түнде бір ертегіні, арманын айтуды күтеді

Менің дауысым бар көгершін, Мойынында жылан қоректенеді

Оның мойны ісініп кеткендей

Кристабел сұлулықтың өлетін трансынан құтылады

Есін жинап, кідірді де, үнсіз дұға етті

Ол қасиетсіз құмарлықтардың билік етуіне батылы бармайды

Ол                                                                                        |

Сонымен, әкесінің бетіне қарай ол құтқарылуы мүмкін

Міне, қамалдың еденінде ол ащы азаппен жылайды

Оның өтіп жатқан түндегі сырларын айтуға батылы бармайды

Тәтті Кристабел әкесінен оның тілегін тыңдауын өтінеді

Жаратылысты жіберу үшін жоғалған анасының мөрімен

Қайдан келген түнге қайта қайту

«Баронның жүрегі мен миында

Осы сияқты ойлардың үлесі болса

Олар оның ашуы мен ауырсынуын ғана арттырды

Және ол жерде шатасу жұмыс істеді

Оның жүрегі ауырып, ашуланып кетті

Оның беттері дірілдеп, көздері жабайы

Қартайған шағында абыройсыз қалды:

Жалғыз баласының намысына тиген.»

«Және оның барлық қонақжайлылығы

Досының қиянат жасаған қызына

Әйелдің қызғанышынан да артық

Осылайша масқара соңына       әкелді...

Ол қатты ілтипатпен көзін жұмып алды

Жұмсақ минстрель бардында

Және күрт, қатал үнмен айтты...

«Неге Брейси!

Сен осында қыдырып жүрсің бе?!

Мен сізге сол үшін бұйырдым!»

Бард мойынсұнды

Және өзінің тәтті қызметшісінен бұрылып

Қарт рыцарь, сэр Леолин

Джералдин ханымды алға шығарды!»