Lábios Que Beijei - Nelson Gonçalves

Lábios que beijei

Mãos que afaguei

Numa noite de luar, assim

O mar na solidão bramia

E o vento a soluçar, pedia

Que fosses sincera para mim

Nada tu ouviste

E logo que partiste

Para os braços de outro amor

Eu fiquei chorando

Minha mágoa cantando

Sou estátua perenal da dor

Passo os dias soluçando com meu pinho

Carpindo a minha dor, sozinho

Sem esperanças de vê-la jamais

Deus tem compaixão deste infeliz

Porque sofrer assim

Compadecei-vos dos meus ais

Tua imagem permanece imaculada

Em minha retina cansada

De chorar por teu amor

Lábios que beijei

Mãos que afaguei

Volta vem curar a minha dor

еріндерім сүйдім

Қолдарым сипады

Айлы түнде, осылай

Оңашадағы теңіз гүрілдеді

Ал жел жылап тұрып сұрады

сенің маған адал болғаныңды

ештеңе естімегенсің

Ал сіз кеткен бойда

Басқа махаббаттың құшағында

Мен жылап отырдым

менің жүрегім ауыратын ән

Мен азаптың мәңгілік мүсінімін

Күнімді қарағайыммен жылаумен өткіземін

Ауырғанымды жылап, жалғыз

Оны ешқашан көремін деген үмітпен

Алла разы болсын бұл бейшараны

неге бұлай қиналады

Қасіретімді кешір

Сіздің суретіңіз мінсіз болып қалады

Менің шаршаған тор қабығымда

Махаббатың үшін жылаудан

еріндерім сүйдім

Қолдарым сипады

Қайтып кел, менің ауруымды емде