Voi - Messia

Poi d’un tratto ci si sente circondati da estranei

Come isolati, ma inondanti nella mente

Da vortici di immagini, pensieri esondati

E ti accorgi che hai retto gli argini inutilmente

I ricordi mi sembrano incorniciati

Seppur sfuocati, quadri bagnati dal solvente

Perdermi sotto i portici come se ciò potesse

Proteggermi dalla pioggia battente

Se avessi le certezze che questo solvente

Non sia soltanto un diluente

Che unito al soluto dia una soluzione alla sorgente

Sarei più risoluto sempre, e tutto si risolverebbe

Mentre rifiuto le apparenze

Le giornate scorrono lente, giorno-notte e dissolvenze

Il sole sale solerte, poi scende giù verso ponente

E anche oggi è il nulla che mi attende

Mi chiudo, sono caduto

Un re non può chiedere aiuto, sotto il diluvio

Nullatenente che difende in blocco la posizione

L’arrocco altro non è che la negazione dell’accaduto

E' vero, mi chiedo «come ho potuto?»

E' questo muro nero ciò che ho voluto davvero?

Distante come istantanee Polaroid

All’istante dovevo farmi scudo da voi

Il mio volto è riflesso su questo vetro

Son dunque questo?

Solo quel poco che vedo?

Nient’altro che un passeggero su questo treno

Che viaggia ma è sospeso e rivolto all’indietro

Forse è solo troppo presto

Forse sto capendo adesso di essere il risultato

Di un processo situato nell’essere

Che di getto rigetto, rimpiangendo ciò che è stato

Mi osservo di nuovo, se la Pangea è alla deriva

Ma è il moto da cui deriva il globo

Così l’apnea nel maremoto può farmi uomo

Dando un’idea, se poi lei ricrea il suono

E mi ritrovo, dalla contea dei rimpianti mi muovo

E' un epopea raccontarsi, ci provo

Dai, ho una marea di fogli sparsi

E un modo per spiegarvi chi sono

Odio stare solo, voi siete vitali

Nella vita siete ali per levarmi in volo

Voglio stare solo, voi siete avversari

Siete i rampicanti che mi tengono al suolo, ed io implodo

Ma se esplodo sopra a un foglio

Forse la cenere genererà un quadrifoglio

Germoglierà ma poi passerà di buon grado

E appassirà nel prato, tra voi

Chiedo cos’ha di speciale questo mio stelo?

E queste foglie?

Questo terreno?

Ogni radice in fondo è personale

Ma a confronto uguale con ciascuna nel mondo

Affondo, sedimento ma mi sento solo e tremo

Di me potreste anche farne a meno

Qual'è il mio ruolo, qui piantato?

Quanto vale un filo d’erba in un prato sterminato?

E poi mi chiedo perché me lo sono domandato

Non lo nego, so che temo l’anonimato

Grido le mie rime per sentire il risultato

Non so fare a meno di essere ascoltato

Vorrei definire il fato, ed arrivare all’imbrunire glorificato

Ma è sbagliato

Fermo il viaggio pur di sentirmi arrivato

Corro dietro a un miraggio ma ho finito il fiato

Che prezzo ha essere apprezzato

E qualche anno dopo avervi già annoiato?

Il successo contemporaneo è al contempo veleno e nutrimento

Ma è pur sempre momentaneo

L’ambizione di puntare in alto non mi da sollievo

Se anche mi sollevo poi mi schianto

Ciò che possiedo non è scarto

Perché non ho idea di dove vado, ma so da dove parto

Giusto questo stringo in mano

Ciò che sono e sono stato, che ho raccolto e raccontato

Ciò che ho scelto, ciò voi mi avete dato

Non sarei lo stesso filo se non fossi in questo prato

Mi fermo, l’intento è vivere il momento

Oppure vivere in eterno?

Quanto del mio interno proviene dall’esterno?

Forse anche questo scriver sul quaderno

Содан кейін кенеттен бейтаныс адамдар қоршап алды

Оқшауланғандай, бірақ сананы толтырады

Кескіндер құйынынан, толып жатқан ойлардан

Сіз банктерді бекер ұстағаныңызды түсінесіз

Маған естеліктер жазылған сияқты

Фокустан тыс болса да, картиналар еріткішпен шомылды

Аркадалардың астында адасып қалу

Мені жаңбырдан сақта

Егер менде осы еріткіш екендігі туралы сенімділік болса

Бұл жай жұқтырғыш емес

Ол еріген затпен қосылса, көзге ерітінді береді

Мен әрқашан шешімдірек болар едім және бәрі шешілетін еді

Мен сыртқы көріністерді қабылдамаймын

Күндер баяу ағып, күндіз-түні ериді

Күн ынтамен көтеріледі, содан кейін батысқа қарай түседі

Бүгін тағы да мені ештеңе күтпейді

Мен жабылдым, құладым

Патша Топан су астында көмек сұрай алмайды

Блоктағы позицияны қорғайтын нөлденген

Кастинг - болған оқиғаны жоққа шығарудан басқа ештеңе емес

Рас, мен өзіме «Қалай істей аламын?» Деп сұраймын.

Бұл қара қабырға мен қалаған нәрсе ме?

Polaroid суреттері сияқты алыс

Бірден сенен өзімді қорғауға тура келді

Менің бетім осы әйнектен көрінеді

Сонда мен осымын ба?

Мен нені аз ғана көремін?

Бұл пойыздағы жолаушыдан басқа ештеңе жоқ

Кім саяхаттайды, бірақ тоқтатылған және артқа қарап тұрған

Мүмкін бұл тым ерте шығар

Мүмкін мен нәтиже екенімді енді түсініп жатқан шығармын

Болуда орналасқан процесс

Реактивті қабылдамау, болғанына өкіну

Мен тағы да байқаймын, егер Панга ең жақсы болса

Бірақ бұл глобус алатын қозғалыс

Сондықтан су толқынында фристайлинг мені ер етеді

Идея беру, егер ол дыбысты қайта жасаса

Мен  өзімді                                                                                                                                                                                                                           |

Бұл эпикалық оқиға, мен тырысамын

Кәне, менде шашыраңқы  қағаздар көп

Бұл менің кім екенімді түсіндірудің  әдісі

Мен жалғыздықты жек көремін, сен өмірліксің

Өмірде сен мені алып кететін қанатсың

Мен жалғыз қалғым келеді, сендер қарсылассыңдар

Сен мені жерге тірейтін өрмелейтін жүзімсің, мен жарылып кетем

Бірақ егер парақта жарылып алсам 

Мүмкін күл төрт жапырақты жоңышқа шығарады

Ол өніп шығады, бірақ сосын өз еркімен өтеді

Ол шалғында, араларыңда қурап қалады

Мен бұл сабағымның                                                                                                                                  .

Ал бұл жапырақтар?

Бұл жер?

Өйткені әрбір түбір жеке

Бірақ         әрқайсысымен                                                            иборат        иборат           иборат      иборат                       иборат              иборат      иборат                                            иборат                           тең

Мен батып барамын, шөгіндемін, бірақ мен өзімді жалғыз сезінемін

Менсіз де                                                                                                                       

Мұнда отырғызылған менің рөлім қандай?

Шексіз шалғындағы шөптің пышағы қанша тұрады?

Сосын, мен неге мен боламын деп ойлаймын

Мен оны жоққа шығармаймын, анонимділіктен қорқатынымды білемін

Нәтижесін есту үшін рифмдерімді айқайлаймын

Мені тыңдамай тұра алмаймын

Мен тағдырды      белгілеп         мәңгілікке     жеткім келеді

Бірақ бұл дұрыс емес

Мен келгенімді сезіну үшін сапарды тоқтатамын

Сағымның артынан жүгіремін, бірақ тынысым тарылды

Бағаланудың бағасы қандай

Бірнеше жылдан кейін сізді жалықтырды ма?

Заманауи табыс бір мезгілде у мен нәр

Бірақ бұл әлі де уақытша

Биік мақсатқа ұмтылу мені жеңілдетпейді

Егер мен тіпті көтеремін, содан кейін мен бұзыламын

Мендегі нәрсе ысырап емес

Өйткені мен қайда бара жатқанымды  білмеймін, бірақ неден бастайтынымды                               неден  бастайтынымды          қайда             қайда      бастар           қайда            қайда   бастай              қайда                                                                                              бас          бас        бас       |

Дәл осы менің қолымда ұстайтын нәрсе

Мен не болдым және не болдым, мен жинадым және айттым

Мен не таңдадым, сен маған не бердің

Мен осы шалғында болмасам, сол жіп болмас едім

Мен тоқтаймын, ниет - қазіргі уақытта өмір сүру

Немесе мәңгі өмір сүресіз бе?

Менің ішкі дүниемнің қаншасы сырттан келеді?

Мүмкін мен де дәптеріме жазып қоярмын