Noi - Messia

Fuori dalla finestra osservo il panorama, il verde si dirama

Il monte qui di fronte mi richiama, monto la montana

La rugiada è ancora fresca tra le fronde

Si assorbe nella brezza che accarezza la foresta del Montana

E non disprezza la sua sorte, avvolge la corteccia

A volte ha l’accortezza, tra le ombre si ripara

E non avverte la tristezza di un’esistenza magra

Si dissolve tra le foglie sulle sponde del Niagara

E non si chiede che la aspetta a fine strada

O se le spetta una ricchezza milionaria

Non cerca la purezza, ma accoglie la natura

La prende in cura, ormai è avvezza a dar sollievo dall’arsura

E mi interessa l’interezza incontaminata di questa giornata

Finezza rara, bellezza nuda

Un pensiero che intermezza la cordata

Si accorda con la passeggiata, mi detta l’andatura

E a volte piove su 'sti prati in fiore

La coltre muove, li ricopre per intero

Quando il nero si dispone nel cielo e ricompone un impero che austero

Impone al terreno il suo colore

Poi il sereno lo depone, il sole regna fiero

Ma ha mai il tempo di un convegno col maltempo?

No per davvero

Frutto di un’incomprensione, eterna opposizione

Solo l’arcobaleno ne vuole l’unione

Il sole invecchia, si nasconde dietro il promontorio

Solitario, avrà un rifugio sotterraneo

Dall’altro lato la luna cresce sopra il territorio

Sul bianco avorio di un calanco millenario

E solo quando il cielo è chiaro hanno un colloquio immaginario

In caso contrario è un soliloquio volontario

Ciascuno vede l’altro solo da lontano

Non si conoscono ma ognuno è necessario

La mente vola sopra ai tetti del paese

Sui muretti e le discese, sugli archetti delle chiese

E poi si perde, nelle distese del pugliese

Aperte come porte sulle vie scoscese

Vago assorto sul selciato del castello aragonese

Dentro al borgo accovacciato sul mare turchese

Qui non ho pretese, ma solo le braccia protese

Abbraccio il panorama, sono parte dell’insieme

Терезенің сыртында мен пейзажды, жасыл бұтақтарды байқаймын

Алдындағы тау мені еске түсіреді, мен тауға мінемін

Жапырақтардың арасында шық әлі жаңа

Ол Монтана орманын сипап тұрған самалға сіңеді

Және ол өз көпшілігін  менсінбейді   , ол қыртысты                                                              өз көпшілігін                                                                                            

Кейде оның көрегендігі бар, ол көлеңкені паналайды

Ол аз тіршіліктің мұңын сезбейді

Ол Ниагара жағасындағы жапырақтардың арасында ериді

Ал сіз оны көшенің соңында күтуін сұрамайсыз

Немесе миллионер байлығы оның арқасы болса

Ол тазалықты іздемейді, бірақ табиғатты қарсы алады

Ол оған қамқорлық жасайды, қазір ол шөлін басуға дағдыланған

Мені осы күннің таза тұтастығы қызықтырады

Сирек талғампаздық, жалаңаш сұлулық

Арқан кешін үзетін ой

Бұл серуенмен келіседі, ол менің қарқынымды жазады

Бұл шалғындарда кейде жаңбыр жауады

Көрпе қозғалады, оларды толығымен жабады

Қара аспанға орналастырылып    қатты империя  құрғанда 

Ол өз түсін жерге таңады

Содан ашық ауа-райы оны бұзады, күн мақтанышпен билейді

Бірақ қолайсыз ауа-райында конференцияға уақыт болды ма?

Жоқ

Түсініспеушіліктің нәтижесі, мәңгілік қарсылық

Тек кемпірқосақ бірікті қалайды

Күн қартаяды, түйменің артына  жасырылады

Жалғыз, оның жер астында баспанасы болады

Екінші жағынан, ай аумақта өседі

Мыңжылдық сайдың піл сүйегінде

Аспан ашық болғанда ғана олар ойдан шығарылған әңгімеге түседі

Әйтпесе, бұл ерікті монолог

Әрқайсысы бір-бірін алыстан ғана көреді

Олар бір-бірін танымайды, бірақ әрқайсысы қажет

Ақыл ауылдың төбесінде ұшады

Қабырғалар мен беткейлерде, шіркеулердің аркаларында

Содан кейін ол апельдік аймақтың кеңеюінде жоғалады

Тік көшелерде есіктер сияқты ашыңыз

Арагон қамалының тротуарында бұлыңғыр сіңеді

Ауылдың іші көгілдір теңіздің үстінде қисайып жатыр

Бұл жерде менде ешбір реніш жоқ, тек қолды создым

Мен пейзажды құшақтаймын, мен тұтастың бір бөлігімін