Epílogo - Menezes

Numa mente perdida

Num coração flutuante

Nesse tempo, inconstante

Sem chorar

Sem ter lugar pra ficar

Numa necessidade de desabar

Em lágrimas

Por nenhum motivo ou por todos

Qualquer abraço é consolo

Para um coração desamparado

Por família, por amor, pela dor

O que me machuca é sempre o que sinto

Não o que foi feito

Não existe sujeito mais sentimental que eu

Que chora pelo que não é meu

Mas pelo que poderia ser

Mania

De achar que sempre vai conseguir

E no fim ter

Então ó determinado, respeitado e focado sujeito

Consiga uma morada para seu coração dentro do teu próprio peito

Junte os restos que ficaram no chão

E siga

Que esse mundo é todo teu

E o que tu perdeu

Tu um dia há de encontrar

De outra forma, por aí em algum lugar

Voe e vá

Apenas vá

Vá

Voar

жоғалған санада

қалқыған жүректе

Сол уақытта тұрақсыз

Жыламастан

Қонатын жері жоқ

Құлау қажет

Көз жасымен

Ешбір себепсіз немесе барлығы үшін

Кез келген құшақ – жұбаныш

Шарасыз жүрек үшін

Отбасы үшін, махаббат үшін, қайғы үшін

Мені ренжітетін нәрсе әрқашан мен сезінемін

Не істегені емес

Менен асқан сентиментал жігіт жоқ

Менікі емес нәрсе үшін кім жылайды

Бірақ бұл не үшін болуы мүмкін

Мания

Сіз әрқашан табысқа жетесіз деп ойлау

Және соңында бар

Сонымен, сіз шешімді, құрметті және мақсатты жігітсіз

Өз кеудеңізде жүрегіңізге үй алыңыз

Еденде қалған қалдықтарды жинаңыз

және орындаңыз

Бұл дүниенің бәрі сенікі

Ал сіз не жоғалттыңыз?

Бір күні табасың

Әйтпесе, бір жерде

ұшып, барыңыз

Жәй жүр

Бар

Ұшу