Darkness -

I had a dream, which was not all a dream.

The bright sun was extinguish’d,

And the stars did wander darkling

In the eternal space,

Rayless, and pathless, and the icy earth

Swung blind and blackening in the moonless air;

Morn came and went—and came, and brought no day,

And men forgot their passions in the dread

Of this their desolation;

And all hearts were chill’d

Into a selfish prayer for light:

And they did live by watchfires—and the thrones,

The palaces of crowned kings—

The huts, the habitations of all things which dwell,

Were burnt for beacons;

cities were consum’d,

And men were gather’d round their blazing homes

To look once more into each other’s face;

Happy were those who dwelt within the eye

Of the volcanos, and their mountain-torch:

A fearful hope was all the world contain’d;

Forests were set on fire—but hour by hour

They fell and faded—and the crackling trunks

Extinguish’d with a crash—and all was black.

All earth was but one thought—and that was death

Immediate and inglorious;

And the pang of famine fed upon all entrails—

Men died, and their bones were tombless as their flesh;

The world was void,

The populous and the powerful was a lump,

Seasonless, herbless, treeless, manless, lifeless—

A lump of death—a chaos of hard clay.

The rivers, lakes and ocean all stood still,

And nothing stirr’d within their silent depths;

Ships sailorless lay rotting on the sea,

And their masts fell down piecemeal:

As they dropp’d They slept on the abyss without a surge—

The waves were dead;

the tides were in their grave,

The moon, their mistress, had expir’d before;

The winds were wither’d in the stagnant air,

And the clouds perish’d;

Darkness had no need of aid from them—

She was the Universe.

Менің арманым бар еді, ол арман емес.

Жарқыраған күн сөнді,

Ал жұлдыздар түнеріп кетті

Мәңгілік кеңістікте,

Жарықсыз, жолсыз, мұздай жер

Айсыз ауада соқыр және қарайған;

Таң келді, кетті және келді және күн әкелді,

Ал ерлер қорқынышта өздерінің құмарлықтарын ұмытты

Бұл олардың қаңырап қалуы;

Және барлық жүректер салқындаған

Жарық үшін өзімшіл дұғада:

Олар от жағумен және тақтармен өмір сүрді,

Тәжі киген патшалардың сарайлары

Саятшылықтар, барлық тіршілік ететін заттардың баспаналары,

Маяктар үшін өртенді;

қалалар тұтынылды,

Ал ер адамдар өздерінің жалындаған үйлерінің айналасына жиналды

Бір-бірінің бетіне тағы бір рет қарау;

Көздің астында өмір сүргендер бақытты еді

Жанартаулар және олардың тау алауы:

Қорқынышты үміт бүкіл әлемді қамтыды;

Ормандар өрттелді, бірақ сағат сайын

Олар құлап, бозарып кетті - және сықырлаған діңдер

Апатпен сөніп, бәрі қара болды.

Бүкіл жер бір ғана ой еді – бұл өлім еді

Шұғыл және даңқ;

Ал аштық азабы барлық ішек-қарындарды жайлады

Адамдар өлді, сүйектері етіндей мүрдесіз қалды;

Дүние бос еді,

Халық пен күштілер бір түйір болды,

Жылсыз, шөпсіз, ағашсыз, адамсыз, жансыз -

Бір кесек өлім — қатты саздың хаосы.

Өзендер, көлдер мен мұхиттар бір орында тұрды,

Олардың үнсіз тереңдігінде ештеңе қозғалмады;

Теңізде шіриді теңізшісіз кемелер,

Олардың діңгектері бірте-бірте құлады:

Құлап бара жатқанда, олар тұңғиықта ұйықтап қалды—

Толқындар өлді;

толқындар олардың қабірінде болды,

Ай, олардың қожайынының мерзімі бұрын біткен еді;

Тоқырауық ауада желдер сөнді,

Бұлттар жойылды;

Қараңғылық олардың көмегін қажет етпеді...

Ол Ғалам болды.