Prefácio - Maneco

Sabe o dia que eu nasci, gritei

De uma corda no pescoço sobrevivi, mas não sei se escapei

Seu sorriso eu não ouvi, calei

Não sei se eu componho o que senti, e se eu vivi o que não sei?

Estava em uma encolha, estourei minha bolha, pra morrer sufocado

Tipo um astronauta sem roupa

Essa é a ideia, que eu ponho em pauta, se o ar aqui me falta

Me encolho e viro pangeia

Não me tire do meu foco, ta meio cheio meu copo

Se eu quiser eu loto, canalha não me atrapalha, talvez pra tu de nada valha

Nem ajunta e nem espalha, minha vida é uma batalha

Eu afio minha navalha contra os meus medos

Ele me assusta mas na disputa, eu me concentro na minha luta

Eu não descanso, e nem tento, se tu duvida, me insulta

Sem solução, eu invento, sabe por que?

Porque eu não estou aqui pra perder tempo

De mim ela espera o mundo, do mundo eu espero a morte

Esse é meu meu artificio, vida difícil, talvez acorde

Vida passa como um míssil, no instrumento faço um acorde

Algumas vezes ainda me sinto forte, mesmo na rota de um precipício

De mim ela espera o mundo, do mundo eu espero a morte

Esse é meu meu artificio, vida difícil, talvez acorde

Vida passa como um míssil, no instrumento faço um acorde

Algumas vezes ainda me sinto forte, mesmo na rota de um precipício

Pulei esperando asas ter, no meu ser interior de rolê

Achei o obscuro e o prazer, sintético fazer o quê?

É o maior que posso, moço, eu torço pra não sentir remorso, coço

A cabeça tentando achar, um bom lugar, onde eu possa te encontrar

Deixa pra la, me viraram do avesso

Virei original, com as pedra de tropeço, construí o meu mural

Joga fora a tua mascara, se não nota não me quota

Prefiro a pela áspera, se esperança não ta morta

E a carapuça, não serve, situação ta ruça, prefere

Ferir quem não te fere, disfarça se tu consegue

Mas eu dou ultimo confere, na tua esfera, espera

Se eu te pegar mentindo, já era!

Experimenta que eu quero ver… Vai!

Cheguei no chão, não sinto dores, e os penhores

Já penhoraram o que eu tinha, então já era, a minha linha, mas antes disso

Ouvi um boato, de um desacato, no meu espaço

Espaço nave, que já não cabe, no universo, nem paralelo, abri o elo

Ele já tava me esperando do lado de fora, e disse «vambora», essa é a hora

Pelas parábolas perambulando, não via o meu contexto

E eu vou notando que o ensino de berço, não fiz um terço

Desobedeço, quem ta me amando, não sei por quanto, eu aguento

Seu sofrimento, te vi chorando, em meio ao vento, te acalento, te enganando

Білесің бе, мен туылған күні айқайладым

Мойнымдағы арқаннан аман қалдым, қашып құтылдым ба білмеймін

Күлкіңді естімедім, үндемедім

Білмеймін, мен өзімнің сезінгенімді шығардым ба, ал білмегенімді өмір сүрдім бе?

Мен тарылып қалдым, көпіршікті жарып, тұншығып өлемін

Киімсіз ғарышкер сияқты

Бұл жерде ауа жетпей қалса күн тәртібіне қоятын ойым

Мен кішірейіп, Пангеяға айналамын

Менің назарымнан алшақтатпаңыз, менің стақаным жартысы толы

Қаласам лото аламын, арамза мені мазаламайды, мүмкін сен үшін бұл түкке тұрғысыз шығар

Жинамайды да, шашпайды да, менің өмірім – шайқас

Мен қорқынышыма қарсы ұстарамды қайраймын

Ол мені қорқытады, бірақ дау-дамайда мен жекпе-жекке назар аударамын

Мен демалмаймын, тіпті күмәндансаңыз, мені қорлауға тырыспаймын

Шешім жоқ, мен ойлап таптым, неге екенін білесіз бе?

Өйткені мен мұнда уақытты босқа өткізу үшін келген жоқпын

Менен ол дүние күтеді, дүниеден мен өлім күтемін

Бұл менің жасандылығым, қиын өмірім, мүмкін оян

Өмір зымырандай өтеді, аспапта аккорд жасаймын

Кейде мен өзімді әлі де күшті сезінемін, тіпті жартаста да

Менен ол дүние күтеді, дүниеден мен өлім күтемін

Бұл менің жасандылығым, қиын өмірім, мүмкін оян

Өмір зымырандай өтеді, аспапта аккорд жасаймын

Кейде мен өзімді әлі де күшті сезінемін, тіпті жартаста да

Мен қанаттарым бар деген үмітпен секірдім, ішкі болмысымда роликте

Мен не істеу үшін синтетикалық түсініксіз және рахатты таптым?

Қолымнан келгенше үлкен, балам, өкінбеймін, қышиды

Менің басым сені таба алатын жақсы жер табуға тырысады

Ештеңе етпейді, олар мені сыртқа шығарды

Түпнұсқа болдым, сүрінген кедергілермен қабырға суретімді салдым

Бетпердеңді таста, байқамасаң цитата етпе

Мен дөрекі теріні жақсы көремін, егер үміт өлмесе

Ал капюшон, ол сыймайды, жағдай тығыз, ол жақсы көреді

Сені ренжітпегендерді ренжіт, қолыңнан келсе бетперде

Бірақ мен соңғы чекті беремін, сіздің салаңызда күтіңіз

Егер мен сені өтірік айтып ұстасам, бітті!

Көріңіз, көргім келеді... Барыңыз!

Мен жерге түстім, ауырсынуды сезбеймін және пешкалар

Олар менде бар нәрсені ломбардқа қойды, сондықтан менің желісім болды, бірақ оған дейін

Мен өз кеңістігімде менсінбеушілік туралы қауесетті естідім

Ғарыш кемесі, енді сыймайтын, ғаламда да, параллель де, мен сілтемені аштым

Ол мені сыртта күтіп тұрды да, «кеттік» деді

Айналада жүрген астарлы әңгімелер арқылы мен контекстімді көрмедім

Ал сол бесікке үйретуді байқап отырмын, үшіншісін жасаған жоқпын

Мен бағынбаймын, мені кім жақсы көреді, қаншаға білмеймін, мен оны аламын

Қиналғаныңды, жылағаныңды көрдім, желдің ортасында жұбатып, алдап