Strangers - Lovechild

I’ve thought about it in time, and time and time again.

Pushing myself to the furthest limits.

Do I mean the things I say?

Am I getting carried away?

I know it’s not a joke, but say it if you mean it.

Corrupted by normality,

Blurred visions in my reality,

Oh, when will it end?

The cycle perpetuates.

Everyone would get a little far from where we are,

Just like I’m some kind of mistake.

The promises I’ve kept,

The people that I’ve left,

Will be the ones to help me dig my grave.

In a way I’m numb, so I’m nothing.

Close my eyes for what the future brings.

In a way I’m nothing, but don’t call me that.

Feel my being separate;

mind dissipates.

Мен бұл туралы уақыт, уақыт пен уақыт туралы ойладым.

Өзімді ең алыс шектеулерге  итеру.

Мен айтқан сөзімді  айтамын ба?

Мен                                                                                                                                                                                                                                                  

Мен бұл әзіл емес екенін білемін, бірақ айтқыңыз келсе айтыңыз.

Қалыпты  бұзылған,

Менің шындығымдағы бұлыңғыр көріністер,

О, қашан бітеді?

Цикл жалғасады.

Әркім біз тұрған жерден сәл алысырақ алатын 

Мен қандай да бір қателік сияқтымын.

Мен орындаған уәделер,

Мен тастап кеткен адамдар,

Маған бейітімді қазуға көмектесетін адамдар болмақ.

Мен өзім ұйқым келіп, сондықтан мен ештеңе емеспін.

Болашақ не әкелетіні үшін көзімді жабыңыз.

Мен бір жолмен мен ештеңе емеспін, бірақ маған қоңырау шалмаңыз.

Менің бөлек екенімді сезіну;

ақыл тарайды.