Archaeologists -

Hey you, whatd you say with your sceptre in hand?

Dont lie, what am I but a sick sycophant?

Oh you pretty men with your pretty demands

Is there an honest way that I can knock em dead?

The capitals deserted, its returning to the woods

Patience, patience.

The roots push up the sidewalks in suburban neighbourhoods

Oh dont be scared now, dont be scared.

There are bodies everywhere

The silent decks of arks litter the sea.

The archaeologists

they start to sift the darkest century.

And now theres not enough.

Theres nothing here for me Though your eyes are bright

I cant tonight.

Theres a blight parasite in the countryside so the camps are shipping

Lean, sweet, cuts of meat off the bodies of banished poets.

They arrive, boxed up, in frozen trains

and delivered in the night to the butcher man who asks no questions.

And all asudden, songs are budding, hearts are flooding through the square.

The vines, they wind up placards and cocoon baroque hotels

dont be scared

the mynah birds they nest themselves in TV aerials

as creepers creep across Phnom Penh.

Oh my friends

I do believe its bigger than us both

And so to open up the door and let it go

I fell into your eyes of blue

When all the rust had come

the empty city

Әй, сен қолыңдағы таяқпен не айттың?

Өтірік айтпа, мен науқас сикофанттан басқа қандаймын?

Әдемі талаптарың бар әдемі жігіттер

Мен оларды өлтірудің адал жолы бар ма?

Астаналар қаңырап, орманға оралды

Сабыр, сабыр.

Тамырлар қаланың                                                                                 |

О, қазір қорықпа, қорықпа.

Барлық жерде денелер бар

Кемелердің үнсіз палубалары теңізді қоқыстады.

Археологтар

олар ең қараңғы ғасырды електен өткізе бастайды.

Ал қазір жеткіліксіз.

Бұл жерде мен үшін ештеңе жоқ Көздеріңіз жарқырағанымен

Мен бүгін түнде алмаймын.

Ауылдық жерде жарық паразит                                                                                                                         паразит                         паразит                          |

Қуылған ақындардың майсыз, тәтті, кесілген еттері.

Олар қатып қалған пойыздарда қораппен келеді

және түнде ешбір сұрақ қоймайтын қасапшыға жеткізілді.

Әне-міне дегенше ән шырқалып, алаңнан жүректер лапылдап жатыр.

Жүзім бұталары, плакаттар мен кокон барокко қонақ үйлерін орайды

қорықпа

мина құстары теледидар антенналарына ұя салады

жорғалаушылар Пномпень арқылы өтіп бара жатқанда.

О, менің достарым

Менің сенім                                                                      үлкен 

Және есікті ашып, оны жіберіңіз

Мен сенің көгілдір көздеріңе түстім

Барлық тот басылған кезде

бос қала