Нарисуй -

Нарисуй меня на белой стене,

А за моей спиной дождь стеной,

Чтобы не скучать, пока меня нет,

Чтобы я был каждый вечер с тобой.

Нарисуй далёкий город во мгле,

А за городом рассвета приют,

Там, где ветер шепчет стих обо мне,

Там, где о тебе цикады поют.

Нарисуй кусочек синей дали,

Той, что снится, манит, ждёт и зовёт.

Если море — чтоб на нём корабли,

Если небо — чтобы птичий полёт.

Под перезвон капели

Краски твои взлетели, как воробьи,

И запели, как соловьи.

И уже не понять, где стены, где небеса,

Из плена рвутся глаза,

И слёзы твои обо мне приютила роса.

Кто-то скажет: «Что за бред, что за страх!»

Кто-то спросит: «Что за странный пейзаж?»

Спрятав боль в своих бездонных глазах,

Улыбнёшься и ответа не дашь.

И пускай непонимания плен

Слепит души тех, кто не угадал.

Ты просила только счастья взамен,

И ты простила, когда я не отдал.

Они, не найдя ответа

Двинут войной на лето,

Но обожгутся светом неба и моря.

И вновь подарив улыбку

Им, погрязшим в сомненьях зыбких,

Ты простишь им эту ошибку,

Ведь с мечтою не спорят…

А когда ты вдруг забудешь мой бег

И когда ты вдруг не вспомнишь мой звук,

Мы уйдём с дождём туда, где рассвет,

И ветер вырвет кисти из твоих рук.

Ждёт стена, как белая пелена,

Новых рыцарей твоих образа,

Ты не можешь быть так долго одна,

Только вот сквозь стену смотрят глаза…

Смотрят глаза сквозь зиму,

Сквозь рваные раны ветра,

Сквозь пустоты трясину

Из недров рассвета.

А ты, не щадя белой краски,

Рисуешь разлуки бездну,

И как в завершение сказки

Глаза на стене исчезли…

Мені ақ қабырғаға сал

Ал менің артымда жаңбыр қабырға сияқты,

Мен жоқта жалықпас үшін,

Әр кеш сайын сенімен бірге болуым үшін.

Тұманның ішінде алыстағы қаланың суретін салыңыз

Таң қала сыртында баспана,

Жел мен туралы тақпақ сыбырлаған жерде

Цикадалар сіз туралы ән айтатын жерде.

Көк қашықтықтың бір бөлігін салыңыз

Армандаған, шақырған, күтетін, шақыратын.

Егер теңіз - кемелер оның үстінде болатындай болса,

Аспан құстың ұшатын болса.

Тамшының қоңырауы астында

Түстерің торғайдай қалықтады

Және олар бұлбұлдай ән салды.

Енді қабырғалардың қайда екенін, аспанның қайда екенін түсінбеймін,

Тұтқыннан көз жұлып,

Ал сенің көз жасыңды мен үшін шық паналады.

Біреу: «Не деген ақымақтық, не деген қорқыныш!» - дейді.

Біреу сұрайды: «Бұл не деген оғаш пейзаж?»

Түбі жоқ көздеріңе мұңды жасырып,

Сіз күліп, жауап бермейсіз.

Ал түсінбеушілік баурап алсын

Болжамағандардың жанын соқыр етеді.

Қайта тек бақыт сұрадың,

Ал сен мен бермегенімде кешірдің.

Олар жауап таппайды

Жазға соғыс көшті,

Бірақ олар аспан мен теңіздің нұрына күйеді.

Және тағы да күлкі сыйлады

Тұрақсыз күдікке батқан оларға,

Сіз олардың бұл қателігін кешіресіз,

Өйткені, олар арманмен таласпайды ...

Сіз менің жүгіргенімді кенет ұмытқанда

Сіз менің дауысымды кенет есіңе түсірмегенде,

Жаңбырмен бірге таң атқан жерге барамыз,

Ал жел қолдарыңыздан қылқаламдарды жұлып алады.

Қабырға күтеді, ақ пердедей,

Сіздің бейнеңіздің жаңа рыцарьлары,

Сіз ұзақ уақыт жалғыз бола алмайсыз

Қабырғадан тек көздер қарайды...

Көздер қыс бойына қарайды

Желдің жыртылған жаралары арқылы

Батпақтың бостығы арқылы

Таң атқанның ішегінен.

Ал сен ақ бояуды аямай,

Сіз ажырасудың тұңғиығын тартасыз

Және ертегінің соңындағыдай

Қабырғадағы көздер ғайып болды...