Бабье лето - Константин Беляев

1. Отшумело, отзвенело бабье лето,

Паутинкой перепутал листья ветер.

Отчего же журавли собрались в стаи

И прощаются, над нами пролетая?

2. Над землёю опустился вечер тихий,

Сколько раз себя ругал я без причины.

Убегал к другой девчонке то и дело,

И в глазах своих слезинки ты терпела.

3. А сегодня ветер гонит злые тучи,

Ты ушла к другому — он, наверно, лучше.

Отчего ж, его лаская у рябины,

Ты грустишь при виде стаи журавлиной?

4. (+1) Знаю я, что ты меня всё так же любишь,

Знаю я, что ты меня не позабудешь.

Оттого, его лаская у рябины,

Ты грустишь при виде стаи журавлиной?

5. (+1) Отшумело, отзвенело бабье лето,

Паутинкой перепутал листья ветер.

Ты придёшь — и мы, как прежде, до рассвета

Провожать с тобою будем бабье лето.

Две последние строки каждого куплета повторяются

1. Шулы, үнді жазы шырылдады,

Жел жапырақтарды өрмекпен араластырды.

Неліктен тырналар үйір болып жиналды

Ал қош айтыңызшы, үстімізден ұшып бара жатырсыз ба?

2. Тыныш кеш болды жер бетінде,

Қанша рет өзімді себепсіз ұрыстым.

Мен анда-санда басқа қызға қаштым,

Ал сен көз жасыңа шыдадың.

3. Ал бүгін жел зұлым бұлттарды айдады,

Сіз басқасына бардыңыз - ол жақсырақ шығар.

Неге, оны тау күлінде сипалап,

Тырналар тобын көргенде мұңаясың ба?

4. (+1) Сенің мені әлі де жақсы көретініңді білемін,

Мені ұмытпайтындарыңды білемін.

Сондықтан оны тау күлінде сипалап,

Тырналар тобын көргенде мұңаясың ба?

5. (+1) Шулы, үнді жазы шырылдады,

Жел жапырақтарды өрмекпен араластырды.

Сіз келесіз - ал біз, бұрынғыдай, таң атқанша

Үнді жазын сіздермен бірге шығарып саламыз.

Әр өлеңнің соңғы екі жолы қайталанады