A Breath - Kaoteon

She, the tempest, a somber sensual divinity

She swallows the moon only for the moon to be reborn through her womb

Her frailty resembles the bones of the earth

Slender, Yet no chains could hold her ankle nor her mind

I, Fenrir, the all consuming death

An engulfing darkness which plummets from my lips unto hers

Slithering down her throat, clenching her soul

As her stomach contracts with every

blood-red wine breath she draws from mine

We wrap our bodies in a beautiful

shroud of black till the world is no more

The sickening lie that is light, suffocates

Its absence hides only the fears of the meek

Darkness descends with none but a familiar face

When our nakedness collides, the universe we become

Constellations, energy, life, death and rebirth

Her destructive fire, rages yet subtracts

And the myriad of tongues in which we speak are rendered to none

Ол, дауыл, мұңды сезімдік құдай

Ол айды құрсағында қайта туылуы үшін ғана жұтады

Оның әлсіздігі жердің сүйектеріне ұқсайды

Жіңішке, бірақ оның тобығын да, санасын да ешбір шынжыр ұстап тұра алмады

Мен, Фенрир, бәрін жейтін өлім

Менің ернімнен оның күлкіне қарай құлдилайтын қараңғылық

Тамағына сырғып, жанын қысып

Оның асқазаны барымен жиырылады

ол менікінен қан қызыл шарап дем алады

Біз денемізді әдемі оранамыз

дүние жоқ болғанша қара жамылғы

Жеңіл, ауыратын өтірік тұншығады

Оның жоқтығы тек момындардың қорқынышын жасырады

Қараңғылық тек таныс жүзбен түседі

Біздің жалаңаштығымыз соқтығысқанда, біз ғаламға айналамыз

Шоқжұлдыздар, энергия, өмір, өлім және қайта туылу

Оның жойқын оты, ашуланғанымен, азайтады

Және біз сөйлейтін тілдердің ағаны жоқ