Ведьма - Калевала

На ковре из мертвых листьев,

На дорогу, на весну

Расстилала скатерть чистую, —

Заходите к моему столу

Те, чье сердце унесла гроза!

Слышишь, бьется раскатами гром.

Я давно смотрю в его глаза,

Там, где дождь, теперь мой дом.

Бьется сердце нежнее ветра,

Что дорогу нашептал.

Горем прошлое одето,

Я бродила среди скал.

Подниму глаза, растает

Озорной туман в дали,

Я ему сестра родная

По отчаянью в крови.

Обходила небеса по краю,

где тревоги не унять.

Если хочешь говорить с камнями,

Научись молчать.

Если хочешь знать дорогу,

Должен знать, куда идти.

Не предай свою свободу,

Друже мой, не пропади!

Не пропади!

Ты мое дитя хорошее,

Дай же мне тебя обнять!

В печь холодную поленья брошены, —

Я тебе плохая мать.

Обходила небеса по краю,

где тревоги не унять.

Если хочешь говорить с камнями,

Научись молчать.

Если хочешь знать дорогу,

Должен знать, куда идти.

Не предай свою свободу,

Друже мой, не пропади!

Не пропади.

Өлген жапырақтардан тұратын кілемде,

Жолда, көктемде

Таза дастархан жайып, -

Менің үстеліме кел

Жүректерін дауыл соққандар!

Күн күркіреуін естіңіз.

Мен оның көзіне көптен бері қарадым,

Жаңбыр қай жерде қазір менің үйім.

Жүрек желден жұмсақ соғады

Бұл жолды сыбырлады.

Кешегі киінген қайғы,

Мен тастардың арасында қыдырдым.

Мен көзімді көтеремін, еріп кетемін

Алыстан бұзық тұман,

Мен оның әпкесімін

Қандағы үмітсіздікпен.

Аспанның шетінде жүрді,

алаңдаушылықты жеңілдету мүмкін емес жерде.

Егер сіз тастармен сөйлескіңіз келсе,

Үндемеуді үйрен.

Жолды білгің келсе

Қайда бару керектігін білу керек.

Бостандығыңызға опасыздық жасамаңыз

Досым, адаспа!

Жоғалмаңыз!

Сен менің жақсы баламсың

Мен сені құшақтай аламын!

Бөренелер суық пешке тасталады, -

Мен саған жаман анамын.

Аспанның шетінде жүрді,

алаңдаушылықты жеңілдету мүмкін емес жерде.

Егер сіз тастармен сөйлескіңіз келсе,

Үндемеуді үйрен.

Жолды білгің келсе

Қайда бару керектігін білу керек.

Бостандығыңызға опасыздық жасамаңыз

Досым, адаспа!

Жоғалмаңыз.