Калевала - Калевала

Вот поднялся Вяйнемёйнен,

Стал ногами на прибрежье,

На омытый морем остров,

На равнину без деревьев.

Много лет затем он прожил,

Год за годом проживал он Там, на острове безлюдном,

На равнине без деревьев.

Увидал он рост деревьев,

Их побегов рост веселый;

Только дуб взойти не может,

Божье дерево не всходит.

Дал упрямцу он свободу —

Пусть свое узнает счастье!

Ждет затем подряд три ночи,

Столько ж дней он ожидает.

На — на — на -на -най Калевала —

Дуб развесистый, огромный,

Дал широких веток много,

Веток с зеленью густою,

До небес вершину поднял,

Широко раскинул ветви —

Облакам бежать мешает,

Не дает проходу тучам,

Закрывает в небе солнце!

Старый, верный Вяйнемёйнен

Так подумал, да размыслил —

Кто бы с силою собрался,

Чтобы дуб свалить ветвистый?

Жизнь людей идет печально,

Плавать рыбе неудобно,

Если солнце не блистает,

Не сияет месяц ясный!

Міне, Вайнемейнен келеді,

Жағалаудағы аяқтар

Теңіз шайған аралда,

Ағашсыз жазықта.

Содан кейін ол көп жылдар бойы өмір сүрді,

Жылдан жылға сол жерде, елсіз аралда тұрды,

Ағашсыз жазықта.

Ол ағаштардың өсуін көрді,

Олардың өсуі көңілді;

Тек емен ағашы көтерілмейді,

Құдайдың ағашы шықпайды.

Ол қыңыр еркіндік берді -

Сіздің бақытыңыз анықталсын!

Содан кейін ол үш түн қатарынан күтеді,

Оны қанша күн күтіп отыр.

На — на — на-най Калевала —

Емен жайылған, үлкен,

Кең бұтақтарды көп берді,

Тығыз жасыл желекті бұтақ,

Шыңын аспанға көтеріп,

Бұтақтарды кең таратыңыз

Бұлттар жүгіруді тоқтатады

Бұлттардың өтуіне жол бермейді

Аспандағы күнді жауып тастайды!

Ескі, адал Вайнемойнен

Сондықтан мен ойладым, иә деп ойладым -

Кім күш жинап,

Бұтақты еменді түсіру үшін бе?

Халықтың өмірі аянышты

Балықтардың жүзуі қиын

Күн сәулесі түспесе,

Ашық ай жарқырамайды!