Cosoco - Juana Molina

Una manzana envenenada

era el encanto que nos ataba.

Encandilada, amancebada.

Cosoco

Pero de a poco fue cambiando.

Algo pasó que me fue incomodando.

Desconcertada, acongojada.

Cosoco

Roto el hechizo, viene el llanto.

Sobra el castigo si pecar duele tanto,

compone Ocampo y yo lo canto.

Cosoco

Todo lo que no fui

y todo lo que no te di,

todo lo que estos años escondí,

esa manzana roja ¿por qué la comí?

Aunque nunca mentí,

hay cosas que no quise decir.

Y una equivocación es una humillación,

y una confusión podría ser el fin de nosotros dos.

уланған алма

Бізді байланыстырған сүйкімділік болды.

Таңғалды, тамсанды.

cosoco

Бірақ бірте-бірте өзгерді.

Мені мазалап жүрген бірдеңе болды.

Абыржыған, ренжіген.

cosoco

Сиқыр бұзылды, жылайды.

Күнә жасау өте ауыр болса, жазаның қажеті жоқ,

Окампо ән жазады, мен оны айтамын.

cosoco

Мен болмағанның бәрі

мен саған айтпағанның бәрі,

Осы жылдар бойы мен жасырдым,

мына қызыл алма мен оны неге жедім?

Мен ешқашан өтірік айтпадым

айтқым келмейтін нәрселер болды.

Ал қателік – қорлық,

және араласу екеуміздің де соңымыз болуы мүмкін.