Wehmut - Josephine Foster

Ich kann wohl manchmal singen,

Als ob ich fröhlich sei,

Doch heimlich Tränen dringen,

Da wird das Herz mir frei.

Es lassen Nachtigallen,

Spielt draußen Frühlingsluft,

Der Sehnsucht Lied erschallen

Aus ihres Kerkers Gruft.

Da lauschen alle Herzen,

Und alles ist erfreut,

Doch keiner fühlt die Schmerzen,

Im Lied das tiefe Leid.

Мен кейде ән айта аламын

Мен бақытты болған сияқтымын

Бірақ жасырын көз жасы еніп кетеді

Сонда менің жүрегім бос болады.

Бұлбұлдар болсын

далада көктемгі ауа ойнайды,

Сағыныш әні шырылдады

Оның зындандағы қабірінен.

Онда барша жүрек тыңдайды,

Және бәрі риза

Бірақ ауырсынуды ешкім сезбейді

Жырда терең мұң.