Prelude - Jas

The weeks slip through our fingers like the dry sand blowing across the dunes

Swept into a cardboard box filled with forgotten photographs

And abandoned songs

The past few years are illuminated only by the dim glow

Of a sun setting in the east

It’s almost night

I scour the landscape trying to make out your familiar shape against the horizon

But it’s amazing how rarely our paths cross considering we share the same bed

The sand stings my face and I keep walking, keep looking

And I can barely make out the sound of my own voice beneath the wind:

Maybe we’ll be alone

Апталар төбелерден ұшып бара жатқан құрғақ құм сияқты саусақтарымыздан сырғып өтеді

Ұмытылған фотосуреттермен толтырылған картон қорапқа сыпырылды

Және тастап кеткен әндер

Соңғы бірнеше жыл тек күңгірт жарқылмен жарықтандырылды

Шығыста күннің батқан   

Түнге жақын

Мен көкжиекке қарсы таныс пішініңізді               пейзажды  зерттеймін

Бірақ бір төсекте жатқанымызды ескерсек, жолымыздың сирек кездесетіні таңқаларлық

Құм бетімді шағып, жүре беремін, іздей беремін

Мен желдің астындағы өз дауысымды әрең шығарамын:

Мүмкін, жалғыз қалармыз