Self Destruction -

An unconscious weight of cold memories freeze me in apathy.

It drowns me in a thick, suffocating, woeful isolation.

Outside the grey walls of my tomb, vicious black smog spews a vile breath of

ash and misery.

I can’t escape.

Tormented by the deafening howl of a withering lust.

The painful atrophy of my dead flesh withers with a self destructive craving

for the end…

I want to feel your corrosive tears lay me bare, burn away my flesh and leave

my hollow shell weeping.

Weeping for the numbing bliss of nonexistence.

Суық естеліктердің бейсаналық салмағы мені немқұрайлылыққа                                                                                                                                                             •       санасыз салқын   салқын  естеліктер санасыз салмағын  санасыз   салқын   естеліктер     апатия               .

Ол мені қалың, тұншықтыратын, қайғылы оқшаулауға батады.

Мазарымның сұр қабырғаларының сыртында зұлым қара түтіннің жағымсыз тынысы тарайды.

күл мен қасірет.

Мен қашып кете алмаймын.

Солып бара жатқан құмарлықтың саңырау айқайымен азаптады.

Менің өлі етімнің ауыр атрофиясы өзін-өзі жойып жіберетін құштарлықпен қурап қалады.

соңына…

Мен сенің көз жасың мені жалаңаштап, етімді өртеп, кетіп бара жатқанын сезгім келеді

менің қуыс қабығым жылап жатыр.

Болмаушылықтың ұйып қалған бақытына жылау.