Life Wasted -

Lost in a jaundiced haze

I wake alone in dejection

Floating through this void of life

Trying so hard to forget those times I meant nothing

Trying to find some reason to move on…

My youth has been so hopelessly wasted in such loathsome ennui that I find an

absence where I used to belong…

A place to run away

Where I can lose myself, finding a brief moment of respite from the weight of

sadness that still weighs on my soul

There are no words out there in the noise of the city

Here, I am protected, staying inside, wasting my days sleeping like I was

already dead

Sheltered from the dirt, everything in uncertainty, I wander with nobody

Nothing really matters, when entropy saturates each moment of fleeting repose

Being lost inside my own head, with numbed veins, I left myself so dull and

hollow;

my embers of passion extinguished in my tears

No tomorrow… no future… just a waste of being… their lives will be better

without me…

Сарғайған тұманда  жоғалып кетті

Мен жалғыз жаман боламын

Бұл өмір бостығында жүзу

Сол кездерді ұмытуға тырысып, мен ештеңені білдірмедім

Қозудың қандай да бір себептерін табуға тырысуда ...

Менің жастығым соншалықты жексұрын күйзеліспен босқа өткені сонша, мен

мен тиесілі жерде болмау...

Қашуға орын

Мен өзімді жоғалтуға, салмағынан артық уақыт таба аламын

мұң әлі күнге дейін жанымды ауыртады

Қаланың шуында сөз жоқ

Міне, менде қорғалып, іштей тұрып, өзімнің күндерімді ысырап етемін

әлдеқашан өлген

Ластанудан паналанып, бәрі белгісіздікте, мен ешкіммен қызбаймын

Энтропия өткінші тыныштықтың әрбір сәтін қанықтырғанда, ештеңе маңызды емес

Мен өз басымның ішінде жоғалып, қан тамырлары ұйығандықтан, мен өзімді соншалықты түтіккен қалдырдым

қуыс;

құмарлық оттарым көз жасымда сөнді

Ертең жоқ…болашақ жоқ…бар болуды ысырап ету… олардың өмірі жақсырақ болады

Менсіз…