La voleuse - Inglenook

J’ai oublié ma langue maternelle

Je suis condamnée aux syntaxes parallèles

Je me cache souvent dans des langues étrangères

J’aime sentir sur ma peau le poids de ces grammaires

Je vole les mots des autres comme un affamé volerait du pain

Je veux toutes les phrases, les belles, les fausses, et surtout celles qui ne

riment à rien

Je ne sais plus comment retrouver ma maison

Quand j’ai quitté mon pays, j’ai égaré mon nom

Ici, je me dissimule dans de drôles de costumes

Cousus de poussière et d'écume, de majuscules et de conjugaison

Je ne sais plus comment dire, comment faire, comment écrire

Ce que je suis peu à peu s'évapore

A défaut de mots pour dessiner mon corps

Je bâtirai dans un souvenir, mon refuge de soupirs

Ma demeure aux quatre vents pour attendre le printemps

Et dans cette maison de verre, pelotonnée contre l’hiver

Même si dehors il fait froid, j’entourerai de mes bras

Tout ce que l’on ne dit pas, tout ce que l’on garde en soi

Un jour ou l’autre le soleil aura passé

Ma peau autrefois féconde se sera fanée

Alors dans mes poches creuses je rangerai mes livres

Tout mon monde en miniature

Mes histoires et mes années

On ne saura plus vraiment distinguer ma voix de celle du vent

Mon ombre sur le sol glissera

Mais ai-je jamais été vraiment là?

Entre les lignes, tout bas, on ne chantera pas

La mélodie de mes pas

Trois petits tours et s’en va, elle s’envolera

La mélodie de mes pas

Мен ана тілімді ұмыттым

Мен параллельді синтаксистерге ұшырадым

Мен көбіне шет тілдерінде жасырамын

Маған осы грамматикалардың салмағын сезінгенді ұнатамын

Аш адам нан ұрлағандай, басқалардың сөзін ұрлаймын

Мен барлық сөйлемдерді, жақсыларды, қателерді, әсіресе, жоқтарды қалаймын

ештеңеге рифма

Мен енді өз үйімді қалай табатынымды білмеймін

Елімнен кеткенде есімнен айырылдым

Мұнда мен күлкілі костюмдерде жасырынамын

Шаң мен қоқыспен, бас әріппен және конъюгациямен тігілген

Қалай айтарымды, қалай істерімді, қалай жазарымды білмеймін

Мен болған нәрсе ақырындап буланып кетеді

Денемді салуға сөз тапшылығы үшін

Мен жадқа саламын, күрсіну панамды

Көктемді күтетін төрт желге үйім

Ал мына әйнек үйде, қыс мезгіліне қарсы бұралған

Сыртта суық болса да, қолымды орап аламын

Сіз айтпағанның бәрі, ішіңізде сақталатын нәрсе

Бір күні күн өтер

Бір кездегі құнарлы терім солып қалады

Сондықтан мен кітаптарымды қуыс қалтамда сақтаймын

Менің бүкіл әлемім миниатюрада

Менің оқиғаларым және менің жылдарым

Сен менің дауысымды желден ажырата алмайсың

Жердегі көлеңкем сырғып кетеді

Бірақ мен шынымен де сонда болдым ба?

Жолдар арасында, төмен, біз ән айтпаймыз

Қадамымның әуені

Үш кішкентай бұрылыс және кетіп қалады, ол ұшып кетеді

Қадамымның әуені