Until We Surrender -

I know I’ll see an end to this despair, but then I’m sure it’ll start all over

again

I want to know if these years have been in vain: these months spend wasting

away.

Obsessing over the end of days or at least the impending death coming my

way

Part of me feels I’ll see tomorrow, yet I’m not convinced it won’t feel the same

So take me to the place I love, where fears turn to fiction and dissolve into

the space above the stars and dust and galaxies

Too far to ever destroy me;

I’m safe from the cosmic blackened seas whose waves cash down on me with

crushing blows of anxiety

But sometimes I wonder if things really get better, or does the hand of time

just beat us down until we surrender?

I’ve never been so scared of waking up

These nights just never last long enough

The sun creeps in and Ideteriorate into a lonely, isolated state of existence

I hardly exist at all until the sun retreats and the night falls,

and the shades of grey overtake me and wrap me in a shield of dreams

Мен бұл үмітсіздіктің соңын көретінімді білемін, бірақ содан кейін бәрі басынан басталатынына сенімдімін

қайтадан

Мен бұл жылдар бекер болса, білгім келеді: бұл айлар ысырап жұмсайды

алыс.

Күндердің соңына немесе кем дегенде жақындап келе жатқан өлімге деген құмарлығым

жол

Мен өзімнің бір бөлігін ертең көремін, бірақ мен бұлай сезінбейтініне сенімдімін

Сондықтан мені қорқыныш фантастикаға айналып, еріп кететін өзім жақсы көретін жерге апарыңыз

жұлдыздар мен шаң мен галактикалардың үстіндегі кеңістік

Мені құрту үшін тым алыс;

Мен толқындар маған қолма-қол қойған космостық қара түсті теңіздерден қауіпсізмін

мазасызданудың ауыр соққылары

Бірақ кейде жағдай шынымен жақсарды ма, әлде уақытты жақсы ма деп ойланамын

Біз берілмейінше бізді ұрып жібересіз бе?

Мен оянудан соншалықты қорықпағанмын

Бұл түндер ұзаққа созылмайды

Күн еніп, жалғыз, оқшауланған өмір күйіне жаман   құйылады 

Мен күн батып, түн батқанша әрең бармын,

және сұр түстің реңктері мені            армандар қалқан         орап