Тридцать семь -

Будто бы в тяжелом сне, безвольно прикоснувшись ко лбу,

Белыми губами я с тобой прощалась навсегда.

Темной ночью уходили корабли в свой дальний путь

Для того, что бы уже не возвратиться никогда.

В гулкой полуночной тишине я слышу эхо шагов.

Плачет заблудившийся ребенок одинокий, ничей.

То были твои лучшие стихи из самых лучших стихов,

Только, к сожалению, ты больше их не сможешь прочесть.

Припев:

Тридцать семь.

Тридцать семь.

Твой израненный крейсер уходит на дно.

Тридцать семь.

Тридцать семь.

Его черные флаги навеки со мной.

Прикасаюсь теплою рукою к ледяному стволу.

Мертвая петля воспоминаний не дает мне дышать.

Снова я бегу, себя не помня, сквозь ночную мглу,

Только если б можно было от такого убежать.

Припев:

Тридцать семь.

Тридцать семь.

Твой израненный крейсер уходит на дно.

Тридцать семь.

Тридцать семь.

Его черные флаги навеки со мной.

Столько дней прошло, но эту жажду мне не утолить.

Треснул мой кувшин, и стала горькою любая вода.

Снова я на пристани с тобой прощаюсь навсегда

И смотрю, как медленно уходят в дальний путь корабли.

Припев:

Тридцать семь.

Тридцать семь.

Твой израненный крейсер уходит на дно.

Тридцать семь.

Тридцать семь.

Его черные флаги навеки со мной.

Ауыр түс көргендей, маңдайын сипап,

Аппақ ерінмен қоштастым сенімен мәңгілікке.

Қараңғы түнде кемелер ұзақ сапарға шықты

Ешқашан оралмас үшін.

Түн ортасындағы жаңғырық үнсіздікте мен аяқ дыбысының жаңғырығын естимін.

Жоғалған бала жылайды, жалғыз, ешкімде жоқ.

Бұл сіздің ең жақсы өлеңдерден ең жақсы өлеңдеріңіз болды,

Тек, өкінішке орай, сіз оларды енді оқи алмайсыз.

Хор:

Отыз жеті.

Отыз жеті.

Сіздің жаралы крейсеріңіз батып бара жатыр.

Отыз жеті.

Отыз жеті.

Оның қара тулары менімен мәңгілік.

Мұз діңін жылы қолмен ұстаймын.

Естеліктердің өлі ілмегі дем алуға мүмкіндік бермейді.

Тағы да жүгіремін, өзімді есіме алмай, түннің қараңғылығында,

Тек осыдан қаша алсаң болғаны.

Хор:

Отыз жеті.

Отыз жеті.

Сіздің жаралы крейсеріңіз батып бара жатыр.

Отыз жеті.

Отыз жеті.

Оның қара тулары менімен мәңгілік.

Қанша күн өтті, бірақ мен бұл шөлді қандыра алмаймын.

Құманым жарылып, кез келген су ащы болды.

Қайтадан мен сенімен мәңгілікке қоштасып пирсте тұрмын

Ал мен кемелердің ұзақ сапарға қалай ақырын келе жатқанын бақылап отырамын.

Хор:

Отыз жеті.

Отыз жеті.

Сіздің жаралы крейсеріңіз батып бара жатыр.

Отыз жеті.

Отыз жеті.

Оның қара тулары менімен мәңгілік.