Мы летали -

Мы летали, мы были как дети.

Ждали мы, затаив дыхание,

Что откроется дверь запретная, —

Дверь в утраченные воспоминания.

И за нашим окном заснеженным,

Словно в бледном прожекторе Вечности,

Опускались снежинки нежные

На прозрачных ладонях вечера.

Облака проплывали медленно,

Будто сны задумчивых ангелов,

А на самом краю было ветрено.

Было страшно забыть про главное.

Поднимаясь над старыми крышами,

Мы смотрели наверх очарованно

Небеса становились все ближе к нам,

Завораживали, околдовывали.

Мир реальный остался внизу

Мы забыли о нем.

Ну надо же!

Мы поверили звёздам, безумные

И сгорели в их шлейфе радужном.

А за нашим окном заснеженным,

Словно в бледном прожекторе Вечности,

Опускались снежинки нежные

На прозрачных ладонях вечера.

Ұштық, бала сияқты болдық.

Тыныштықпен күттік

Тыйым салынған есік ашылады, -

Жоғалған естеліктерге есік.

Біздің қарлы терезенің сыртында,

Мәңгілік ақшыл назарында болғандай,

Жұмсақ қар түйіршіктері құлады

Кештің мөлдір алақанында.

Бұлттар баяу қозғалды

Ойшыл періштелердің армандары сияқты

Ал ең шетінде жел соқты.

Ең бастысы туралы ұмыту қорқынышты болды.

Ескі төбелерден жоғары көтерілу

Біз қызығып жоғары қарадық

Аспан бізге жақындай түсті

Сиқырланған, сиқырланған.

Нағыз әлем төменде қалды

Біз ол туралы ұмыттық.

Ал, керек!

Біз жұлдыздарға сендік, ессіз

Және олардың кемпірқосақ шлейфінде өртенді.

Біздің қарлы терезенің сыртында,

Мәңгілік ақшыл назарында болғандай,

Жұмсақ қар түйіршіктері құлады

Кештің мөлдір алақанында.