Ferndal -

Wir kriechen irrend, umgeben von grauen Ruinen

Dunkle Zeugen von vergangenen Zeiten

Leere Fenster starren auf uns nieder

Und in den Schluchten heult der Wind

Wieder und wieder erheben wir Augenlosen uns

Doch der Grund und das Ziel sind längst vergessen

Zieh’n unsre Kreise im Staub unter Präinkarnationen

Bis uns dort der Boden wieder nimmt

Wir meiden die Feuer, die in unseren Herzen brennen

Mitleidslos, bis wir bald selbst nur noch Asche sind

Wir suchen in lange verfallenen Mauern Zuflucht

Und warten in unseren Löchern auf eine bessre Zeit

Wenn sich die Asche für einige Augenblicke legt

Und den Blick auf den Himmel freigibt

Kann man erahnen, was uns einst verheißen wurde

Willkommen in meiner Welt!

Siehst du die Vögel zieh’n durch schmerzendes Licht

Rufe aus weiter Ferne, unerreichbar nah

Funken von Gold, Tränen des Glücks

Erinnerung an Wärme totgeträumter Zeit

Die Gnade des Vergessens wird dir verwehrt

Von jener Schönheit geblendet, die ich dir wies

Du fällst auf die Knie, bedeckst dein Gesicht

Gefangen in eigner Schwäche

Ich reiche dir meine Hand!

Ein Augenschlag: Jahre vergeh’n

Glaub an die Lügen der Kindheit

Ich bringe das Licht!

Du wendest dich ab, sanft schwindet dein Geist

Heb die Lider noch einmal zum letzten Gruß!

Wohin ist dein Wille?

Was zieht dich zurück in die Tiefe, die hinter uns liegt?

Du meidest den Anblick und von mir und dem Auge, das in sich dein Spiegelbild

trägt

Ist alles vergebens?

Warum lässt du mich unsren Weg ohne dich weiter gehen?

Wahnsinn, Verzweiflung, verbrannte Gedanken und Worte begleiten den Fall

Ich rufe nach dir, doch für dich klingt mein Klagen nach kalten,

blasphemischem Hohn

Wovor du dich fürchtest, was du für Verrat hältst

Ist nur deines Wehleids Diktat

Du willst vor mir fliehen, doch von Angst getrieben ist es nur die Flucht vor

dir selbst!

Du sinkst in die Schatten mit flehenden Händen

Nimmst leise Erinnerung mit

Gefallen, gefangen, verbannt unter blinde Gestalten

Sie gaffen dich teilnahmslos aus ihren Löchern an

Schon bald wirst du wieder zu einer der ihren werden

Bedeutungslos im tiefen Staub deine Kreise zieh’n

Senkt sich die Asche einst wieder

Von eurem Firmament

Hebt den Schleier von deinen Augen

Wirst du dann wieder den Blick

Zu den Himmeln richten?

Verheißen war nur meine Welt

Айналамыз сұр қирандылардың қоршауында, жорғалап, кезіп келеміз

Өткен заманның күңгірт куәгерлері

Бос терезелер бізге қарап тұр

Ал шатқалдарда жел соғады

Қайта-қайта көтерілеміз көзсіздер

Бірақ себебі мен мақсаты көпке дейін ұмытылған

Алдын ала инкарнациялар астындағы шаңға біздің шеңберлерімізді сызыңыз

Жер бізді қайтадан сонда апарғанша

Жүрегімізде жанып тұрған оттан аулақпыз

Біз өзімізді күлге айналдырғанша аяусыз

Біз ұзақ уақыт қираған қабырғалардан пана іздейміз

Жақсырақ уақытты біздің тесіктерімізде күтіңіз

Күл бірнеше сәтке қонған кезде

Және аспан көрінісін береді

Бір кездері бізге не уәде етілгенін елестете аласыз ба?

Менің әлеміме қош келдіңіз!

Көрдің бе, құстардың азапты жарықта қоныс аударғанын

Алыстан қоңыраулар, қол жетпес жақыннан

Алтынның ұшқындары, бақыттың көз жасы

Өлі армандардың жылуы туралы естеліктер

Сізді ұмытудың рақымы жоққа шығарылды

Мен саған көрсеткен сұлулықтан соқыр болдым

Сіз тізеңізге құлайсыз, бетіңізді жабыңыз

Өзіңіздің әлсіздігіңіздің торында

Мен саған қолымды беремін!

Көзді ашып жұмғанша: жылдар өтеді

Балалық шақтағы өтіріктерге сеніңіз

Мен жарық әкелемін!

Сіз бұрыласыз, ақырын сіздің рухыңыз кетеді

Соңғы сәлемде қақпақтарыңызды тағы бір рет көтеріңіз!

Сіздің еркіңіз қайда?

Сізді артымызда жатқан тереңдікке не тартады?

Сен көруден, менің және сенің шағың болатын көзден аулақсың

апарады

Бәрі бекер ме?

Неге маған сенсіз жолымызды жалғастыруға рұқсат бересің?

Жындылық, үмітсіздік, күйдірілген ойлар мен сөздер құлаумен бірге жүреді

Мен сені шақырамын, бірақ сен үшін менің жоқтауым суық естіледі,

күпірлік мазақ

Сіз неден қорқасыз, нені сатқындық деп санасаңыз

Тек сіздің мұңыңыз айтып тұр

Сіз менен қашқыңыз келеді, бірақ қорқыныштан бұл жай ғана қашып жатыр

өзің!

Жалынған қолыңмен көлеңкеге батасың

Өзіңізбен бірге тыныш естеліктер алыңыз

Құлды, ұсталды, соқырларға айдалды

Олар сізге саңылауларынан аңырап қарап тұрады

Жақында сіз қайтадан олардың бірі боласыз

Терең шаңда айтарлықтай айналады

Күл бір күні қайтадан тұнып қалады

сенің аспаннан

Көзіңізден пердені көтеріңіз

Сонда тағы қарайсың ба

Аспанға нұсқаңыз ба?

Тек менің әлемім уәде етілген