Rosie - Fausto

Eu, Rosie, eu se falasse eu dir-te-ia

Que partout, everywhere, em toda a parte

A vida égale, idêntica, the same

É sempre um esforço inútil

Um voo cego a nada

Mas dancemos;

dancemos

Já que temos

A valsa começada

E o Nada

Deve acabar-se também

Como todas as coisas

Tu pensas

Nas vantagens imensas

De um par

Que paga sem falar;

Eu, nauseado e grogue

Eu penso, vê lá bem

Em Arles e na orelha de Van Gogh…

E assim entre o que eu penso e o que tu sentes

A ponte que nos une — é estar ausentes

Мен, Рози, егер мен сөйлессем, мен саған айтар едім

Бұл бөлім, барлық жерде, барлық жерде

Égale өмір, бірдей, бірдей

Бұл әрқашан пайдасыз күш

Ештеңеге соқыр ұшу

Бірақ би билейік;

би билейік

бізде болғандықтан

Вальс басталды

Е о Ештеңе

Ол да аяқталуы керек

Барлық заттар сияқты

Сен ойлайсың

орасан зор артықшылықтарда

Жұптан 

Бұл сөйлемей төлейді;

Мен, жүрегім айнып, шаршадым

Менің ойымша, оны тексеріңіз

Арльде және Ван Гогтың құлағында...

Сонымен, мен ойлайтын нәрсе мен сенің сезімдерің арасында

Бізді біріктіретін көпір болмау