Metamorph -

As faces age with time and desperation

Voices crystalize

Into the chemistry of a memory that comforts me

In the waning hours as I descend

Everyday… slipping away

Spinning the silk of my own cocoon on a distant moon

Severing ties with painful goodbyes

It’s no surprise that I would choose solitude

So I guess, at best, I’m blessed with a blindness

That keeps me synchronized

With the chemistry of the memories that come to me

Sealed inside my satellite

My words rise like a fever in the thinning air

And collect themselves in darker corners

Saying nothing… and getting me nowhere

Уақыт пен шарасыздықпен бетпе-бет келе жатқандықтан

Дауыстар кристалданады

Мені жұбататын естеліктің химиясына

Мен төмен   төмен  сағат     

Күнделікті… сырғып кету

Алыстағы айда өз пілләмнің жібегін иіру

Азапты қоштасулармен байланысты үзу

Менің жалғыздықты таңдағаным таңқаларлық емес

Сондықтан менің ойымша, жақсы, мен соқырлығыма ие болдым

Бұл мені                                                                                          

Маған келетін естеліктермен химия

Спутник ішінде мөрленген

Менің сөздерім жұқа ауадағы қызба сияқты көтеріледі

Және қараңғы бұрыштарға  жиналыңыз

Ештеңе демей... және мені ешқайда жеткізбейді