Klumpen - Enno Bunger

Wenn man ihr etwas krumm nimmt, dann biegt sie es gerade

Und bildet ein Gegengewicht

Es versetzt mich ins Staunen, verschlägt mir die Sprache

Was sie sich vom Leben verspricht

Sie entzückt, sie bestimmt, sie erhellt jede Szene

Und blendet im Gegenlicht

Es gibt kaum einen Kopf, den sie nicht verdrehte

Ein Fluchtpunkt in jedem Blick

Wo ich wie selbstverständlich stets neben mir stehe

Stünde jeder neben sich

Doch was sich früher beinahe vor Glück überschlug

Schlägt heute nur noch für sich

Du bist starr wie ein Eisberg im Winter

Mit Ruinen vor deinem Riff

Und du thronst ohne Regung dahinter

Wartend auf das nächste Schiff

Wie sie spricht, wie sie liebt, wie sie lächelt

Und selbst wenn sie liegt, steht sie überall

Doch nichts geht noch tiefer, nichts zieht mehr runter

Als aus allen Wolken zu fallen

Bin von der Stille so taub, vom Schweigen ganz heiser

Die Augen staubtrocken und leer

Bin von innen so grau wie außen Hans Meiser

Ich glaube, ich fühle nichts mehr

Du spröder, verschlossener Klumpen

Warum wirst du nicht fertig damit?

Du ziehst jeden Auftrieb nach unten

Versperrst dich vor deinem Glück

Du träger, verrosteter Klumpen

Oh, du feiges und liebloses Stück

Du kannst nur noch schlagen und klopfen

Und fühlst, fühlst dabei nichts

Du blöder, gebrochener Klumpen

Nein, bewegen lässt du dich nicht

Und ich schluck meine Fragen nach unten

Schlägst du die Zeit tot oder sie dich?

Schlägst du die Zeit tot oder sie dich?

Schlägst du die Zeit tot oder sie dich?

Одан қисық нәрсе алсаң, оны түзетеді

Және қарсы салмақты құрайды

Мені таң қалдырады, сөзсіз қалдырады

Ол өмірден не күтеді

Ол қуантады, ол анықтайды, ол әрбір көріністі жарықтандырады

Және артқы жарықта көзді қатайтады

Оның бұрмаған басы қалған жоқ

Әрбір көзқараста жоғалу нүктесі

Мен әрқашан өзімнің қасымда тұратын жер

Барлығы бір-бірінің қасында тұрады

Бірақ бұрындары бақыттан төңкеріліп кете жаздады

Бүгін тек өзі үшін ұрады

Сіз қыста айсберг сияқты қаттысыз

Рифіңіздің алдында қирандылармен

Ал сен оның артында қозғалмай таққа отырасың

Келесі кемені күту

Ол қалай сөйлейді, қалай жақсы көреді, қалай күледі

Жатқан кезде де ол барлық жерде тұрады

Бірақ ештеңе тереңдемейді, енді ештеңе төмен түсірмейді

Барлық бұлттардан құлағаннан гөрі

Тыныштықтан саңырау, үнсіздіктен қарлығадым

Көздер құрғап, бос

Сыртым Ганс Майзер сияқты менің ішім сұр

Мен енді ештеңе сезбеймін деп ойлаймын

Сіз сынғыш, жабық кесексіз

Неге онымен айналыспайсың?

Сіз барлық қалтқыларды төмен түсіресіз

Өзіңізді бақыттан оқшаулаңыз

Сен жігерсіз, тот басқан кесек

О, сен қорқақ және махаббатсыз бөлік

Сіз тек соғуға және қағуға болады

Және сезін, ештеңе сезінбе

Сен ақымақ сынған кесек

Жоқ, сіз өзіңізді қозғауға жол бермейсіз

Ал мен сұрақтарымды жұтып қоямын

Сіз уақытты өлтіресіз бе, әлде ол сізді өлтіре ме?

Сіз уақытты өлтіресіз бе, әлде ол сізді өлтіре ме?

Сіз уақытты өлтіресіз бе, әлде ол сізді өлтіре ме?