Historia De Valientes -

Los dos nacieron valiente y por valientes murieron

como el tiempos del oeste se batieron

en un duelo sin ventajas y de frente

por que ni uno tenia miedo

como gallos en paleque que se matan en el ruedo

Pueblito de moctesuma de mi tierra potosina

testigo de la tragedia esa tarde de sembrina

los dos de pocas palabras se salieron pa la orilla

dejaron hablar las balas respondiendo con sus vidas

con cuarenta y cuatro macnu una tres cincuenta y siete

al mismo tiempo entonaron una melodia de muerte

los dos hombres se doblaron y cuentan los que los vieron

que una sonrisas pasaron antes de besar el suelo

Ya no estan entre nosotros se nos fueron en ese dia

como ellos eran muy pocos con tan grande valentia

con lagrimas en los ojos dedico esta melodia

en memoria de Juan zoto y tambien de Ruben fria

No es que fueran fanfarrones

es que el diablo andaban suelto ademas lo pantalones

los dos los traian bien puestos

murieron por que eran hombres

A la salida del pueblo hay dos cruces

con sus nombre en el mismo cementerio

Екеуі ержүрек туылған, ерлік үшін өлген

батыс заманы құлдырап кеткендей

артықшылығы жоқ дуэльде және алға

өйткені ешкім қорықпады

Аренада өлтірілген бозғылт әтештер сияқты

Менің Потосина жерінен шыққан кішкентай Моктесума қаласы

түстен кейін егін сепкен трагедияға куә

Жағаға бірер сөздің екеуі қалды

олар өз өмірлерімен жауап беретін оқтарды айтуға мүмкіндік береді

қырық төрт макну бір үш елу жеті

бір мезгілде өлім әуенін шырқады

Екі адам екі еселеніп, оларды көргендерді санады

жерді сүймес бұрын күлімсіреу өтті

Олар енді арамызда жоқ, сол күні бізді тастап кетті

өйткені олар мұндай батылдықпен өте аз болды

Көз жасыммен осы әуенді арнаймын

Хуан Зотоны және Рубен Фрияны еске алу

Олардың мақтаншақ болғаны емес

Ібіліс шалбарын да босатқан

екеуі де жақсы киінді

олар ер адамдар болғандықтан өлді

Қаладан шыға берісте екі крест бар

есімдерімен бір зиратта