Pytania - Diox

Moja podróż jest bardzo odległa

Pod stopami już mam tylko wszechświat

Niby wszystko to kwestia podejścia

Bo drzwi mogą służyć do wyjścia i wejścia

Upalam wszystko od płomieni piekła

Biały ogień lśniący jak perła

Trawi na popiół wszystko prócz lodu

Bo ten pod ciężarem grzechów sam pęka

Ile prawdy udźwigniesz na rękach?

Kto powiedział, że prawda jest jedna?

Dokąd prowadzi cię twoja ścieżka

I czemu na końcu okazuje się błędna?

Zamiast więzi zaciska się pętla

Czy tylko inni mają prawo do szczęścia

Czemu szczęście się liczy w diamentach

Zapomnieli, że to kawałek węgla

Znowu fala wyrzuca na brzeg okręty co miały zwyciężać

Widać na twarzach, że nadzieja gaśnie jak z biegiem lat uśmiech dziecka

Brak odpowiedzi, same pytania, w rękach została zawleczka

Zbliża do ziemi się rzucony granat i kurz opada jak szczęka

Ile warta jest nasza wolność

Czemu każda to jednak samotność

Moje słowa nie objęte promocją

Nie patrzę przez szybę, podchodzę by dotknąć

Podobno każdy ma własny kosmos

Ja za twój chyba dałbym się pociąć

Powiedz mi co jest zło a co dobro

I czemu tak często gubimy tu ostrość

Kto ostatni zaśmieje się głośno?

Komu jeszcze wypada się śmiać?

Na początku wierzymy tak mocno

Gotowi stawiać nasze zamki na piach

Wyciągamy ręce po nieboskłon

Chcemy sięgać za każdą z gwiazd

A kiedy gasną spowite ciemnością

Pozostaje nam już tylko strach

Znowu fala wyrzuca na brzeg okręty co miały zwyciężać

Widać na twarzach, że nadzieja gaśnie jak z biegiem lat uśmiech dziecka

Brak odpowiedzi, same pytania, w rękach została zawleczka

Zbliża do ziemi się rzucony granat i kurz opada jak szczęka

Podobno wszystko odbija się echem

Podobno każdy ma w sobie Judasza

Powiedz czemu trzymasz w ręce kamienie

I kto ci powiedział, że nie warto wybaczać

Ja nie pytam ze względu na siebie

Nawet światło rzuca tu cienie

Znowu łzy upadają na ziemię

A nasze serca znów są pustym kraterem

Kto pozwolił osądzić nam resztę

Czemu reszta wystawia oceny

Czemu stoję, a myślę, że biegnę

Powiedz szczerze czemu miałbym ci wierzyć

Umieramy powoli samotnie

Coraz mniej w nas naszych korzeni

Skoro wszystko jest wokół tak proste

Mów kto wyprawi nam nasze pogrzeby

Znowu fala wyrzuca na brzeg okręty co miały zwyciężać

Widać na twarzach, że nadzieja gaśnie jak z biegiem lat uśmiech dziecka

Brak odpowiedzi, same pytania, w rękach została zawleczka

Zbliża do ziemi się rzucony granat i kurz opada jak szczęka

Менің сапарым өте алыс

Менің аяғымның астында ғана ғалам бар

Мұның бәрі көзқарас мәселесі

Өйткені есікті шығу және кіру үшін пайдалануға болады

Мен бәрін тозақтың отынан күйдіремін

Маржандай жарқыраған ақ от

Мұздан басқаның бәрін өртеп күлге айналдырады

Өйткені бұл күнәлардың ауыртпалығымен бұзылады

Қаншалықты шындықты өз қолдарыңызбен көтере аласыз?

Бір ғана шындық бар деп кім айтты?

Сіздің жолыңыз сізді қайда апарады?

Ал ақыры неге бұрыс болып шығады?

Байланыстың орнына ілмек тартылады

Бақытқа басқалардың ғана құқығы бар ма?

Неліктен бақыт гауһар тастарда есептеледі

Олар бұл көмірдің бір бөлігі екенін ұмытып кетті

Тағы да толқын жағаға шығуы тиіс кемелерді лақтырып жібереді

Олардың жүздерінен жылдар өткен сайын бала күлкісіндей үміттің сөнетінін байқауға болады

Жауап жоқ, тек сұрақтар, түйреуіш қолында қалды

Лақтырылған граната жерге жақындап, шаң иектей түседі

Біздің еркіндігіміз қанша тұрады?

Неліктен әрқайсысында жалғыздық бар

Менің сөздерім акцияға кірмейді

Мен әйнектен қарамай, жанасу үшін жақындаймын

Әркімнің өз ғарышы бар дейді

Мен сен үшін өзімді қиған болар едім

Ненің жаман, ненің жақсы екенін айт

Неліктен біз бұл жерде назарымызды жиі жоғалтамыз

Ең соңғы кім қатты күледі?

Тағы кім күледі?

Бастапқыда біз қатты сенеміз

Құмға құлыптарымызды қоюға дайынбыз

Қолымызды аспанға созамыз

Біз жұлдыздардың әрқайсысына қол жеткізгіміз келеді

Ал олар қараңғылыққа оранып шыққан кезде

Бізде тек қорқыныш қалды

Тағы да толқын жағаға шығуы тиіс кемелерді лақтырып жібереді

Олардың жүздерінен жылдар өткен сайын бала күлкісіндей үміттің сөнетінін байқауға болады

Жауап жоқ, тек сұрақтар, түйреуіш қолында қалды

Лақтырылған граната жерге жақындап, шаң иектей түседі

Барлығы жаңғырық сияқты

Әр адамның бойында Яһуда бар сияқты

Айтыңызшы, неге қолыңызға тас ұстайсыз

Ал кешіруге тұрарлық емес деп кім айтты саған

Мен өз пайдам үшін сұрамаймын

Тіпті жарық бұл жерде көлеңке түсіреді

Көз жасы қайтадан жерге түседі

Ал біздің жүрегіміз қайтадан бос кратерге айналды

Қалғанына кім баға берді

Қалғандары неге баға беріп жатыр

Мен неге тұрмын, мен жүгіріп бара жатырмын деп ойлаймын

Неліктен саған сенуім керек екенін айт

Біз баяу жалғыз өлеміз

Бізде тамырымыз азайып барады

Өйткені айналадағының бәрі қарапайым

Айтыңызшы, бізге жерлеуді кім береді

Тағы да толқын жағаға шығуы тиіс кемелерді лақтырып жібереді

Олардың жүздерінен жылдар өткен сайын бала күлкісіндей үміттің сөнетінін байқауға болады

Жауап жоқ, тек сұрақтар, түйреуіш қолында қалды

Лақтырылған граната жерге жақындап, шаң иектей түседі