Моя метель - Deva Obida

Глаза закроет ветер, саван соткав изо льда.

Огонь зажгут рассветы, курган наметут снега.

Тот дивный сон был началом конца.

Холодный шум метели руну жизни стирал.

Последним эхом снег сходил с вершин

И кровоточат раны надежд твоих.

А где-то там поверь

Смерть…

Навстречу новой жизни — Метель!

…И серым сном метели укроет он тебя,

И сердца стук не слышен.

Ритмы последнего дня.

Найдя свою обитель под гнетом черным скал,

Последний вздох срывая с губ уже навсегда.

Глаза закроет ветер, саван соткав из льда.

Огонь зажгут рассветы, курган наметут снега.

Найдя свою обитель под гнетом черным скал,

Последний вздох срывая с губ уже навсегда.

Осколками льда — земля из-под ног,

Взрывая разум, бурлящий поток.

Здесь нет никого, теперь ты один,

Кричишь в пустоту солнца впавших глазниц

А где-то там поверь, чиста земля.

И новой жизни навстречу летят ветра.

Жел көзіңді жауып, мұз жамылғысын тоқиды.

Таң атып отты тұтандырады, қорғанды ​​қар жауады.

Сол ғажайып арман ақырзаманның басы еді.

Боранның суық шуы өмірдің рунасын өшірді.

Қардың соңғы жаңғырығы шыңдардан төмен түсті

Ал сендердің үміттеріңнің жаралары қан жылайды.

Және бір жерде сеніңіз

Өлім…

Жаңа өмірге қарай - Боран!

...Ал ол сені боранның сұр арманымен қаптайды,

Ал жүрек соғысы естілмейді.

Соңғы күннің ырғақтары.

Қара жартастың қамыты астынан қоныс тауып,

Мәңгілікке еріннен соңғы демді жұлып алу.

Жел көзіңді жауып, мұз жамылғысын тоқиды.

Таң атып отты тұтандырады, қорғанды ​​қар жауады.

Қара жартастың қамыты астынан қоныс тауып,

Мәңгілікке еріннен соңғы демді жұлып алу.

Мұз сынықтары - аяғыңның астынан жер,

Жарқыраған сана, қайнаған ағын.

Мұнда ешкім жоқ, енді сен жалғызсың

Сіз батқан көз ұяларының күнінің бос жеріне айқайлайсыз

Маған сенсеңіз, жер таза.

Ал желдер жаңа өмірге қарай ұшады.