Trampled Brethren - Dälek

With uncertainty i ink my final thoughts on unlit blocks

Niggas caught on heron nods

Still at odds with false gods of archaic age

Angelic face wretched with pain ignites my flame

Your mundane daily life amazes me

Such complacency

Tattered city once brimming with life now sits abandoned

Some feel these thoughts too random

I hand them their empty heads as main coarse to DaVinci’s Last Supper

As they sit in wonder

Abundant sun pours over ald steel and bricks

Filling my aching eyes till they split

I felt my earth shift, contort, and twist

Lift heavy brow to view what happened to my tiny corner of dirt

Worthless soul too old to care

As despair builds thick amongst my people

From burnt steeples hear distant toll of bells

Ancient tongue swells as one lumbers with prenatal language

Manage a coarse throaty mumble to convey how this earth crumbles

I tumble, close to where I’ve been a million times before

Free to ignore pain which pounds at human temples

I resemble less of a man and more the dirt I tread on

The truth I fed on

To my trampled brethren

Heaven won’t accept you!

Either you or it don’t exist

Consider that a gift

As we walk through that mist filled vally

Vulnerable souls tell tales of ill proportions

Scorching RA soothing moon, soon to dim

My travels at an end, light bends to dark

Jagged crossed sticks manhandled as scripture and art

Picture your Christ as blond and blue eyed

As mine resides within confines of empty glass bottle

Robbed of youth i wobble past society and rest my head on curb of reality

If only for a nap

To grasp for that which we lack

Remain trapped in these three dimensions

Mention I once stepped past, now viewed as insane

Trained human pets scurry to cubical for food pellets

Next funeral for those who think, cause thoughts are relics

I smell this viscous odor on each face I meet

Seems humanity reached peak in 20th century

My jaded eye strains to see through a smoke-filled room

Consumed by books which speak of our past

At last begin to piece together our beginnings

With few fleeting seconds till our end

Quickly cross that bridge you bum

See what’s on the other shore

It’s lure magnetic

In our drunken minds

Poor feeble shell hoping for so much more

Left entranced by ancient dance of emptiness

Few are the blessed who feed on truth’s breast

Белгісіздікпен жарықсыз блоктар туралы соңғы ойларымды қоямын

Ниггалар құтырманның басын изеді

Архаикалық дәуірдегі жалған құдайлармен әлі де қайшылықта

Періштенің мұңлы жүзі менің жалынымды тұтандырады

Сіздің күнделікті өміріңіз мені таң қалдырады

Мұндай жайбарақат

Бір кездері өмірге толы қираған қала қазір қараусыз қалды

Кейбіреулер бұл ойларды тым кездейсоқ деп санайды

Мен олардың бос бастарын ДаВинчидің соңғы кешкі тамасына беремін.

Олар таң қалып отырғанда

Алд болат пен кірпіштің үстіне мол күн төгеді

Ауырған көздерім екіге бөлінгенше толды

Мен жердің жылжып, бұралғанын және бұралғанын сезіндім

Менің кішкентай кір бұрышыма  не болғанын                                                                                                                                                                                                                                                 |

Қамқорлық жасау үшін тым кәрі жан

Менің адамдарымның арасында үмітсіздік қалың                                                                         Менің                                м      м   мітсіздік                                                      

Өртенген мұнаралардан алыстағы қоңыраулар естіледі

Ежелгі тіл  босанғанға дейінгі тілмен бірге дамиды

Жердің қалай қирап жатқанын                                                                                                                                                                                          |

Мен бұрын миллион рет болған жерге                                                                                               құладым     құладым    

Адам ғибадатханаларындағы ауырсынуды елемеуге еркін

Мен еркекке аз        мен басып басатын кір көбірек  ұқсаймын

Мен тамақтандырған шындық

 Тапталған бауырларыма

Аспан сені қабылдамайды!

Не сіз, не ол жоқ

Мұны сыйлық деп есептеңіз

Сол тұманмен        бара жатқан                       

Әлсіз жандар жаман өлшемдер туралы ертегілер айтады

Күйдіретін РА тыныштандыратын ай, жақында                         

Менің саяхаттарым соңында жарық қараңғылық келеді

Жазбалар мен өнер ретінде ұсталған, кесілген таяқшалар

Мәсіхіңізді аққұба және көк көзді етіп елестетіңіз

Менің                                                                                      �

Жастықтан тоналдым мен қоғамды айналып өтіп, басымды шындықтың жиегіне тіредім

Тек ұйықтау үшін

Бізде жетіспейтін нәрсені түсіну

Осы үш өлшемде қалыпта болыңыз

Бір кездері өтіп кеткенімді, қазір ессіз болып көрінгенімді айтыңыз

Үйретілген үй жануарлары тамақ түйіршіктерін алу үшін кубикке қарай жүгіреді

Ойлар деп ойлайтындар үшін келесі жерлеу рәсімі

Мен кездесетін               р                      о               — — ————————————————————————————————————————————————————————————————————————…

Адамзат 20 ғасырда шыңға жеткен сияқты

Шаршаған көзім түтінге толған бөлмені көруге шаршады

Біздің өткеніміз туралы айтатын кітаптармен тұтынылады

Ақырында бастауларымызды біріктіре бастаңыз

Біздің соңына дейін санаулы секундтар қалды

Сол көпірден тез өтіп кетіңіз

Басқа жағада не бар екенін қараңыз

Ол магнитті тартады

Біздің маскүнем санамызда

Әлсіз қабық бұдан да көп нәрсені күтеді

Ежелгі қуыстың  биіне         үлкен                                                                                  

Ақиқаттың кеудесімен қоректенетін бақыттылар аз