Думи -

За карії оченята,

За чорнії брови

Серце рвалося, сміялось,

Виливало мову,

Виливало, як уміло,

За темнії ночі,

За вишневий сад зелений,

За ласки дівочі…

За степи та за могили,

Що на Україні,

Серце мліло, не хотіло

Співать на чужині…

Не хотілось в снігу, в лісі,

Козацьку громаду

З булавами, з бунчугами

Збирать на пораду…

Нехай душі козацькії

В Україні витають —

Там широко, там весело

Од краю до краю…

Як та воля, що минулась,

Дніпр широкий — море,

Степ і степ, ревуть пороги,

І могили — гори, —

Там родилась, гарцювала

Козацькая воля;

Там шляхтою, татарами

Засівала поле,

Засівала трупом поле,

Поки не остило…

Лягла спочить… А тим часом

Виросла могила…

Думи мої, думи мої,

Лихо мені з вами!

Нащо стали на папері

Сумними рядами?..

Чом вас вітер не розвіяв

В степу, як пилину?

Чом вас лихо не приспало,

Як свою дитину?..

Журбою

Не накличу собі долі,

Коли так не маю.

Нехай злидні живуть три дні -

Я їх заховаю,

Заховаю змію люту

Коло свого серця,

Щоб вороги не бачили,

Як лихо сміється…

Нехай думка, як той ворон,

Літає та кряче,

Щебече та плаче

Нишком — люди не побачать,

То й не засміються…

Не втирайте ж мої слбози,

Нехай собі ллються.

Чуже поле поливають

Щодня і щоночі.

Поки, поки… не засиплють

Чужим піском очі…

Думи мої, думи мої,

Лихо мені з вами!

Нащо стали на папері

Сумними рядами?..

Чом вас вітер не розвіяв

В степу, як пилину?

Чом вас лихо не приспало,

Як свою дитину?..

Қоңыр көздер үшін,

Қара қастарға арналған

Жүрегім дүрсілдеп күлді,

Тілін шығарды,

Құйылғандай шеберлікпен,

Қараңғы түндерде,

Жасыл шие бағы үшін,

Қыздың рақымы үшін...

Далалар мен қорғандар үшін,

Украинада не,

Жүрегім дүрсілдеп кетті, қаламадым

Шетелде ән айту...

Мен қарда, орманда болғым келмеді,

Казактар ​​қауымы

Үйірмелермен, бунчугтармен

Кеңес алу үшін жинаңыз...

Казактын жандары жаннатта болсын

Украинада көтерілу -

Ол жерде кең, ол жерде қызық

Шетінен шетіне…

Өткен ерік сияқты,

Днепр кең - теңіз,

Дала мен дала, күркіреген ағын,

Ал қабірлер - таулар, -

Ол сол жерде туып, билеген

казак еркі;

Онда дворяндар, татарлар

Егіс егіп,

Мәйіт егістікке,

Әлі салқын емес...

Мен демалу үшін төсекке кеттім... Бұл арада

Қабір өсті...

Менің ойым, менің ойым,

Қасіреттім сенімен бірге!

Неліктен олар қағазда тұрды

Қайғылы қатарлар? ..

Неге сені жел ұшырмады

Далада, үгінді сияқты?

Неліктен сен ұйықтамадың,

Балаңыз қалай?..

Қайғы

Мен тағдырымды алмаймын,

Егер болмаса.

Кедейлер үш күн өмір сүрсін -

Мен оларды жасырамын,

Мен қаһарлы жыланды жасырамын

Жүрегіңнің айналасында,

Жаулар көрмегенін,

Жаман күледі...

Сол қарға сияқты ой болсын,

Шыбындап жылайды,

Ол шырылдап жылайды

Нишком - адамдар көрмейді

Олар тіпті күлмейді...

Көз жасымды сүртпе,

Өздері құйсын.

Біреудің егістігі суарылады

Күнде және түнде.

Ұйықтағанға дейін, дейін

Бөтен құм көздері...

Менің ойым, менің ойым,

Қасіреттім сенімен бірге!

Неліктен олар қағазда тұрды

Қайғылы қатарлар? ..

Неге сені жел ұшырмады

Далада, үгінді сияқты?

Неліктен сен ұйықтамадың,

Балаңыз қалай?..