This City - Cosmicity

10: 00 p.m.

I walk under streetlights

across concrete, perfectly damp.

I hear the music of the passing cars.

I feel the pain of invisible stars.

A woman singing from a distant corner

sets the tone for my evening quest.

Her voice is hard to pull from the masses.

This is my city.

I do my best.

12: 00 a.m.

I walk under neon

across grates that breathe with steam.

I hear the roaring of a helpless skyscraper.

I feel the tension in abandoned newspaper.

A happy couple looking out at the water

sets the tone for my midnight quest.

Their true expressions are lost in the masses.

This is my city.

I do my best.

3: 00 a.m.

I walk against red lights —

empty streets, dead with grief.

I hear the dripping of an endless leak.

I feel the pain in this heart I seek.

A lone car in a parking structure

sets the tone for my endless quest.

I can’t quite hear if she’s laughing or crying.

This is my city.

I do my best.

22:00

Мен көше шамдарының астында жүремін

бетон бойымен, өте ылғалды.

Мен өтіп бара жатқан көліктердің музыкасын естимін.

Мен көрінбейтін жұлдыздардың ауырсынуын сезінемін.

Алыс бұрыштан ән айтады

кешкі квестім үшін үнді белгілейді.

Оның дауысын қалың бұқарадан алу қиын.

Бұл менің қалам.

Мен қолымнан келгеннің бәрін жасаймын.

12:00

Мен неон астында жүремін

бумен дем алатын торлар арқылы.

Мен дәрменсіз зәулім ғимараттың гүрілдегенін естимін.

Мен тасталған газеттегі шиеленісті сезінемін.

Суға қарайтын бақытты жұп

түн ортасындағы квестім үшін үнді белгілейді.

Олардың шынайы көріністері көпшілік арасында жоғалып кетті.

Бұл менің қалам.

Мен қолымнан келгеннің бәрін жасаймын.

3:00

Мен қызыл шамға қарсы жүремін —

бос көшелер, қайғыдан өлі.

Мен шексіз ағып кетуді естимін.

Мен іздеген жүректің ауырғанын сеземін.

Тұрақтағы жалғыз көлік

шексіз ізденісімнің үнін белгілейді.

Мен оның күліп жатқанын немесе жылап жатқанын ести алмаймын.

Бұл менің қалам.

Мен қолымнан келгеннің бәрін жасаймын.