Junta - Cormorant

What horrors we wage

in the light of day,

bodies left decaying

for the world to see.

Conakry,

September, two thousand nine.

Moïse Dadis,

junta chief, will not resign

his command

to sworn democratic law.

Thousands band

to demand that he withdraw.

Crowd trapped.

Soldiers

gather,

guns drawn.

Fire.

Butchery veiled in tear gas,

bayonettes puncture eyes.

Flesh strewn across the grass,

knives sever robes from thighs.

Women raped with gun barrels,

bullet through a child’s head,

howls of humans feral

as they haul away the dead.

Red berets,

elite guard,

murder-crazed,

a city scarred.

Stores they loot,

ribs they snap

under boot.

Cadavers wrapped.

«C'est du

jamais-vu,»

they said.

«Pourquoi

nous, Allah?»

they pled

to absent god.

At the morgue a mother

seeks out her son.

No remains were found.

A desperate father

reaches for his gun,

his daughter bound

in an army base,

used by soldiers in turn,

‘til a rapist discerned

her familiar face,

and, shamed, set her

free.

She speaks no word to her doctor,

for fear her pain disgrace her kin.

For weeks she dared not sleep or dream.

Camara denied blame for the atrocity:

«The military’s beyond my control.»

The chief of his guard drew a pistol

and fired a round in the president’s

skull.

He survives,

abdicates.

A flood of

candidates

compete in Guinea’s

first truly

democratic vote.

Anarchy

mars the year.

Election

frauds unclear.

Will of the people:

Guineans elect

Alpha Condé.

The girl’s suicide,

the son never found,

the butchers alive.

The butchers alive.

Біз қандай сұмдық                                                                   Біз

күннің жарығында,

денелер шіріп қалды

әлем көруі үшін.

Конакри,

Қыркүйек, екі мың тоғыз.

Моисе Дадис,

хунта басшысы отставкаға кетпейді

оның бұйрығы

 демократиялық заңға ант берді.

Мыңдаған топ

ол оны алуды талап ету.

Көпшілік қамалған.

Сарбаздар

жинау,

мылтықтар тартылды.

Өрт.

Жас ағызатын газбен жабылған қасапхана,

штык көзді теседі.

Шөпке шашылған ет,

пышақтар жамбастағы шапандарды үзеді.

Әйелдерді қару оқпандарымен зорлаған,

оқ баланың басынан өту,

жабайы адамдардың айқайы

олар өлгендерді алып бара жатқанда.

Қызыл береттер,

элиталық күзетші,

кісі өлтіруден безген,

 қаланың жарасы.

Дүкендерді олар талайды,

қабырғалары олар жарылады

жүктеу астында.

Мәйіттер оралған.

«C'est du

jamais-vu,»

олар айтты.

«Пуркуа

жоқ, Аллаһ?»

олар уәде берді

жоқ құдайға.

Мәйітханада ана

ұлын іздейді.

Қалдықтар табылмады.

Үмітсіз әке

мылтығына қол созып,

қызы байлады

 әскери базасында ,

өз кезегінде солдаттар қолданады,

зорлаушы анықталғанша

оның таныс жүзі,

және, ұят, оны қойды

Тегін.

Ол дәрігерге сөз сөйлемейді,

Оның ауыруы туыстарын масқаралаудан қорқады.

Ол бірнеше апта бойы ұйықтамады немесе армандамады.

Камара қатыгездік үшін кінәні жоққа шығарды:

«Әскери менің бақылауымнан тыс.»

Күзет бастығы тапанша алды

және президенттің оғын  оқтады

бас сүйек.

Ол тірі қалады,

тақтан бас тартады.

Су тасқыны

кандидаттар

Гвинеяда бәсекелеседі

бірінші шынымен

демократиялық дауыс беру.

Анархия

жыл.

Сайлау

алаяқтық түсініксіз.

Халықтың еркі:

Гвинеялықтар сайлайды

Альфа Конде.

Қыздың өз-өзіне қол жұмсауы,

ұлы ешқашан таппайды,

қасапшылар тірі.

Қасапшылар тірі.