Mourning - Casey

I birthed breath to grief I couldn’t understand

That knew only authenticity as my melancholy hands

Shook beneath the weight of something you had once entrusted me to hold

In growing old I only long to be consoled

Instead I have been left as just a vessel for my aches

A crooked spine that buckled once, but never thought to heal the break

Now nostalgia comes home once a week, drunk and delusional

Slurring her speech, she talks about «trying again»

Slumped heavy on the frame of the door to the room where I wait

I barely said a word at all, scared to tell you how I felt

Has my memory decayed?

I don’t remember falling into love

And it kills me every day

I hope I never fucking hear your name again

Carry me lifeless and afraid, back to our bed

Truth be told it never felt like we were laid together sleeping

Only that my broken body had been crushed between your sheets

Like dead flowers between the pages of a journal you never read anymore

You just flick through when you’re bored

The only time you ever call is to remind me of something we never were

Were we anything at all?

No heaven without hell beneath, in misery without you and me

Your memory won’t let me sleep, I never thought I’d be so weak

Lonely is as lonely was, no more than a memory

Can’t deny it anymore, our love is dead and buried

Senseless, I’ve been caring for the house that we called home

Hell was loving you at all my dear, because now I’m alone

Мен түсінбейтін қайғыға дем бердім

Бұл менің мұңды қолдарымның шынайылығын ғана білді

Бір кездері сен маған сеніп тапсырған нәрсенің ауыртпалығының астында сілкіндім

Қартайған кезде мен жұбатуды қалаймын

Керісінше, мені ауыратын ыдыс ретінде қалдырды

Бір рет қайырылған, бірақ оны емдеуді ешқашан ойламаған қисық омыртқа

Енді ностальгия үйге аптасына бір рет мас күйінде және адасып келеді

Сөйлегенде ол «қайталап көру» туралы айтады

Мен күтетін бөлменің есігінің жақтауына ауыр құлап түстім

Мен әрең бір сөзбен айтып, өзімді қалай сезінгенімді айтуға қорқамын

Менің есте сақтау қабілетім нашарлады ма?

Мен ғашық болғаным есімде жоқ

Бұл күн сайын мені өлтіреді

Мен сенің атыңды енді ешқашан естімеймін деп үміттенемін

Мені жансыз және қорқып, төсегімізге қайта апарыңыз

Шынымды айтсам,                                                                                                                                                                                                -                                              � �   � � �����������������������������������...

Тек менің сынған денем сенің жаймаңның арасына қысылып қалды

Сіз енді ешқашан оқымайтын журнал беттерінің арасындағы өлі гүлдер сияқты

Сіз жалыққан кезде жай ғана жанап өтесіз

Сіз қоңырау шалатын жалғыз уақыт - бұл біз ешқашан болмаған нәрсені еске түсіру

Біз бір нәрсе болдық па?

Астында тозақсыз жұмақ, сенсіз және менсіз қайғы-қасірет жоқ

Сіздің жадыңыз ұйықтауға                                                  

Жалғыздық - бұл жалғыздық сияқты, естеліктен артық емес

Оны енді жоққа шығару мүмкін емес, біздің махаббатымыз өлі және жерленген

Ақылсыз, мен үй деп атаған үйге қамқорлық жасадым

Тозақ сені мүлде жақсы көретін, қымбаттым, өйткені мен қазір жалғызбын