Hielo - Blon

Letra de ''Hielo''

Hoy está gritando mi silencio

Ansioso por vestir otro comienzo

Los dedos que pintaban mi lienzo

Se tornaron manchas ocres dibujando menosprecio

Y por más que me avergüenzo

Si te pienso me castigo

Si te sueño me sentencio

La culpa es tuya por haberme puesto precio

La culpa es mía por subirme inconsciente al trapecio

Fuimos mártires de la impaciencia

Te llamabas luz, hoy te apellidas ausencia

Siempre fuiste tan discreta

Que no hiciste ruido ni al meter mi vida en tu maleta

Eras una forma de existencia

Camino, llegada, destino, esencia

Yo que me creía tan poeta

El viento movió tu melena y reescribió las letras

Dejaste huérfano a mi pecho

Mis manos se preguntan que cuanto median tus piernas

Ahora cuando ando hacia el lecho

Hay un camino de flores mustias que me lo recuerdan

¿Por qué te llamo en la lejanía?

Si el eco devuelve tu nombre con melancolía

Cuando abro la nevera que ironía

Hay dos cervezas, una está llena y la otra vacía

Sé vivir, porque sé pensar

Pero el raciocinio es un perro sin bozal

Cuando anhelo tus labios repito sin cesar

Que Judas también sabía besar

La última cena fue triste

Aliñaste tus excusas, pero no me comiste

Ahora pienso en cuando me quisiste

Y le rezo a las palabras que algún día me dijiste

No sé si valió la pena

El quedarme aletargado con tu canto de sirena

Hoy soy culpable de mis problemas

Si navego a la deriva en otra melodía eterna

Tus dedos eran escala

Y convertiste mis hombros en pentagrama

Cualquier virtuoso que te toca exclama

Que tu cintura es la más bella sinfonía escuchada

La luz ya perdió su brillo

Te arrancaste la corona y derrumbaste el castillo

Aún te veo desnuda por el pasillo

Y mirar para otro lado no me resulta sencillo

Caminé cegado hasta las rocas

Y la sal me recordó que existían otras bocas

Aunque un ser en soñador nunca admite su derrota

Si las riendas son firmes el tiempo no se desboca

Sirveme otro whisky con hielo

Pues mis dedos abrasados ya no guiarán su vuelo

Pues esta voz desgarrada ya no sabe a terciopelo

Pues estos ojos lustrosos ya no son puertas al cielo

Marioneta con la rabia contenida

Pero con la esperanza del que sabe que aún respira

No sé convivir con está herida

Un adiós es para siempre, un hasta luego es mentira

«Мұз» әні

Бүгін үнсіздігім сайрап тұр

Тағы бір бастама киюге ынталы

Менің кенепті бояған саусақтар

Олар менсінбеушілік танытып, сарғыш дақтарды айналдырды

Қаншалықты ұят болсам да

Сен туралы ойласам өзімді жазалаймын

Егер мен сені армандасам, мен өзімді жазамын

Маған баға қойғанына сен кінәлісің

Трапецияға ес-түссіз көтерілгенім үшін кінәлімін

Біз сабырсыздықтың шейіттері болдық

Жарық дейтін едің, бүгін тегің жоқ

сен әрқашан сақ болдың

Менің өмірімді чемоданыңа салғанда да шуламағаныңды

Сіз болмыстың бір түрі едіңіз

Жол, келу, баратын жер, мән

Мен өзімді сондай ақынмын деп ойлағанмын

Жел желеңді қозғап, ән мәтінін қайта жазды

Кеудемді жетім қалдырдың

Менің қолдарым сенің аяғыңның ұзындығына қызық

Енді төсекке бара жатқанда

Соны еске түсіретін солған гүлдер жолы бар

Мен сені неге алыстан шақырамын?

Егер жаңғырық сіздің атыңызды мұңмен қайтарса

Тоңазытқышты ашсам не деген ирония

Екі сыра бар, біреуі толы, екіншісі бос

Мен қалай өмір сүру керектігін білемін, өйткені мен қалай ойлау керектігін білемін

Бірақ себеп - тұмсығы жоқ ит

Мен сенің ерніңді аңсағанымда шексіз қайталаймын

Яһуда да сүйуді білген

соңғы кешкі ас қайғылы болды

Сылтауларыңды дәмдедің, бірақ мені жемедің

Сен мені қашан сүйгеніңді енді ойлаймын

Бір күні маған айтқан сөздеріңе дұға етемін

Оған тұрарлық па, білмеймін

Сирена әнімен летаргиялық болу

Бүгін мен өзімнің проблемаларыма кінәлімін

Басқа мәңгілік әуенге ауып кетсем

саусақтарыңыз масштабты болды

Ал сен менің иығымды пентаграммаға айналдырдың

Сізге қол тигізген кез келген виртуоз айқайлайды

Сіздің беліңіз естілген ең әдемі симфония

Жарық әлдеқашан өзінің жарқырауын жоғалтқан

Сен тәжді жұлып, қамалды құлаттың

Мен сені әлі де дәлізде жалаңаш көремін

Ал басқа жаққа қарау мен үшін оңай емес

Мен жартастарға соқыр жүрдім

Ал тұз басқа ауыздар бар екенін еске түсірді

Армандаған адам ешқашан жеңілгенін мойындамайды

Тізгін нық болса, уақыт тайсалмайды

маған тағы бір виски құйып берші

Менің күйіп қалған саусақтарым енді олардың ұшуын басқара алмайды

Е, бұл жыртық дауыс енді барқыттың дәмін татпайды

Бұл жылтыр көздер енді аспанға апаратын есік емес

Қаһарлы қуыршақ

Бірақ әлі де дем алатынын білетін адамның үмітімен

Мен бұл жарамен қалай өмір сүретінімді білмеймін

Қоштасу – мәңгілік, кейін көрісу – өтірік