Go - Bethesda

Lure of your song, the crackling guns, the choirs rise and fall.

It’s beckoning to me, «Shirk my burdensome biology.»

So child, draw near.

These tilting tones will calm your greatest fears,

and you’re gone, spirited on.

But when the cold gets blowing,

whose shivering arms will wrap you up?

Or when your feet do wander,

whose trembling hands will straight your walk?

Wrong idea exchanging our love for some sense of peace.

For twelve long years still searching for you, you searching for me?

Will you go?

I’m coming home.

My heart’s large black hole,

it’s grown in hopes its magnetism pulls and swallows the sea whose arms have

pushed your island far from me.

Dear child, draw near.

This distant haunting focuses my fears that you’re gone, moving on.

What if the leaves start falling?

What if the colors drown us out?

And all the lines are blurring a vintage photograph forgot?

Wrong idea exchanging our love for some sense of peace.

For twelve long years still searching for you,

you searching for me?

Will you go?

I’m coming home.

Let the weight of your soul lift you up,

gilded in gold’s not enough.

Longing still pulls saying,

«Go, if you’re looking for it.

Go, find what you need.

Go, ‘cross the greatest ocean.

Go, carry thoughts of me.

Go, if you’re looking for it.

Go, find what you need.

Go, ‘cross the greatest ocean.

Go!»

Go!

Oh loneliness, your grip is free.

Әніңіздің арбауы, сықырлаған мылтық, хорлар көтеріліп, құлап жатыр.

Ол маған: «Менің ауыртпалығымды биологиямнан аулақ бол» деп шақырады.

Ендеше, балам, жақында.

Бұл еңкейтетін тондар сіздің ең үлкен қорқыныштарыңызды тыныштандырады,

ал сен кетіп қалдың, жігерлі.

Бірақ суық соққанда,

кімнің дірілдеген қолдары сені орап алады?

Немесе аяғыңыз қысқылағанда,

кімнің дірілдеген қолдары сенің жүрісіңді түзетеді?

Сүйіспеншілігімізді тыныштық сезіміне айырбастайтын қате идея.

Он екі жыл бойы сені іздеп жүрсің, сен мені іздедің бе?

Барасың ба?

Мен үйге келемін.

Менің жүрегімдегі үлкен қара тесік,

ол өзінің магниттілігі қолдары бар теңізді тартып, жұтады деген үмітпен өседі

сенің аралыңды менен алысқа итеріп жіберді.

Қымбатты балам, жақында.

Бұл алыстағы қасірет менің сен кетіп қалдың, әрі қарай жүресің деген қорқынышымды шоғырландырады.

Жапырақтар түсе бастаса ше?

Түстер бізді суға батырса ше?

Ал винтажды фотосуреттің барлық сызықтары бұлдырап жатыр, ұмытып қалдыңыз ба?

Сүйіспеншілігімізді тыныштық сезіміне айырбастайтын қате идея.

Он екі жыл бойы сені іздеймін,

сен мені іздейсің бе?

Барасың ба?

Мен үйге келемін.

Жаныңыздың салмағы сізді көтерсін,

алтынмен жалатылған  жеткіліксіз.

Сағыныш әлі де тартады,

«Егер іздесеңіз, барыңыз.

Барыңыз, қажет нәрсені табыңыз.

Барыңыз, «ең үлкен мұхитты кесіп өтіңіз.

Бар, мен туралы ойларыңды алып жүр.

Барыңыз, іздеп жатсаңыз.

Барыңыз, қажет нәрсені табыңыз.

Барыңыз, «ең үлкен мұхитты кесіп өтіңіз.

Жүр!»

Бар!

О жалғыздық, сенің қолың бос.