Falak - Arvand

یه روز بارونی

یه شهر ساکت

زمان تو تعلیق

عقربه ثابت

تو همین پنج روز پیش و پس

یه شب که تبعید شدم به خوابت

صدامو توی گوی باد ول میدم

به دل چشم های لال دل میدم

بهت نشون میدم اون روزای دورو

من، بهت تو قلبم حق آب و گل میدم

میگیرم دستتو میبرم از اینجا

میبرم اون روز که حالت خوب بود

کمکت میکنم که برآورده بشه

همون آرزوت که آرزوم بود

تو مث شعرهای خام من جوونی

من مث موی توی باد تو پریشون

تو مث جریان اروند روونی

من مث حس بدو زاد تو پشیمون

همینه دنیا

مث یه کابوس تو تار و پود رویا

تو مینوشی هرشب از این صدا و من

می دوزم این کلام رو به خنیا

حالام یه روز سرده

ولی گذشته کلی

روایت نبرده

من اون که باخت تا بردی

زمین میخوردی هربار

بدون فکر به فردام

گرفتم دستتو تا

بمونم روی حرفام

بت دادم راه و چاهو

کشیدم قرص ماهو

که حتی توی شبهات

نری تو اشتباهو

ولی ندیدی هرچی بت نشون دادم

نشنیده گرفتی تموم حرفامو

یه چیزی دیروز تو رو کشوند با من

که من فنا کردم کل فردامو

خلاصه انتهای شعر شد پر از درد

خدا از آسمون قصه ما رو کم کرد

فقط موند اشک و سوز بعض و غم و حسرت

که هر دو یکی بودیم ولی مث هم نه

همینه دنیا

مث یه کابوس تو تار و پود رویا

تو مینوشی هرشب از این صدا و من

می دوزم این کلام رو به خنیا

жаңбырлы күн

Тыныш қала

күтпеген уақыт

бекітілген қол

Осыдан бес күн бұрын

Бір түнде мен сенің ұйқыңа айдалдым

Мен даусымды жел шарында шығардым

Мен мылқау көздің жүрегін жақсы көремін

Мен саған сол күндерді көрсетемін

Жүрегімде саған су мен гүл сыйлаймын

Мен сенің қолыңды осы жерден аламын

Мен оны өзіңді жақсы сезінген күні аламын

Оны орындауға көмектесемін

Мен қалаймын, сол тілегім

Менің шикі өлеңдерімдей жассың

Мен сенің жүрегіңдегі желдің шашындаймын

Сіз эмоциялар ағыны сияқтысыз

Мен сені аяймын

Бұл дүние

Түс матасында түнгі түн сияқты

Күнде түнде осы дауыстан мен менден ішесің

Мен бұл сөзді мазақ етемін

Қазір күн суық

Бірақ жалпы өткен

Баяндау жоқ

Сен жеңгенше жеңілген менмін

Әр кезде құлайсың

Ертеңгі күнді ойламай

Мен сенің қолыңды алдым

Мен сөзімде тұрамын

Мен саған жол мен құдық бердім

Мен таблетка қабылдадым

Тіпті қараңғыда

Қателік жасамаңыз

Бірақ мен көрсеткеннің бәрін көрмедің

Менің айтқанымды естімедің

Кеше сені менімен бір нәрсе сүйреп кетті

Мен ертеңгі күнімді жойдым

Қорыта айтқанда, өлеңнің соңы азапқа толы болды

Құдай біздің тарихымызды аспаннан түсірді

Тек көз жасы мен күйдіру, мұң мен өкініш қалады

екеуміз бірдей едік, бірақ бірдей емеспіз

Бұл дүние

Түс матасында түнгі түн сияқты

Күнде түнде осы дауыстан мен менден ішесің

Мен бұл сөзді мазақ етемін