Ташкент - Арсен Петросов

То место, где родился я,

я вспоминаю любя.

В детство уносят меня

Мысли о счастье былом.

Ташкент, любимый, родной

Ты в моём сердце всегда —

Родина где вырос я,

Там был когда-то мой дом.

А теперь я по свету кочую,

Не под небом твоим я ночую,

Вспоминаю твою я весну

И деревьев зелёных листву.

Почему же судьба так жестока?

Раскидала всех нас так далёко.

А теперь о тебе я пою,

Потому что я тебя люблю.

Я помню свой любимый двор,

Где бегал я босиком

Утром под летним дождём,

Как я был счастлив тогда.

Страницы тех добрых лет

Я не устану листать

Ты предо мною опять,

Милый и светлый Ташкент.

Туған жерім

сүйгенім есімде.

Олар мені балалық шаққа апарады

Өткен бақыт туралы ойлар.

Ташкент, қымбаттым, қымбаттым

Сіз әрқашан менің жүрегімдесіз -

Туып-өскен жерім

Бұрын менің үйім болатын.

Енді мен әлемді кезіп жүрмін,

Мен сенің аспаның астында ұйықтамаймын,

Сенің көктемің есімде

Және ағаштардың жасыл жапырақтары.

Неліктен тағдыр соншалықты қатал?

Бәрімізді сонша алысқа шашыратып жіберді.

Енді мен сен туралы ән айтамын

Өйткені мен сені жақсы көремін.

Менің сүйікті аулам есімде,

Жалаң аяқ қайда жүгірдім

Жазғы жаңбыр таңертең

Сол кезде қандай бақытты едім.

Сол жақсы жылдардың беттері

Мен аударудан жалықпаймын

Сен тағы менің алдымдасың

Тәтті де жарқын Ташкент.