Untitled - Aphex Twin

We held hands on the last night on earth.

Our mouths filled with dust, we kissed in the fields and under trees,

screaming like dogs, bleeding dark into the leaves.

It was empty on the edge of town but we knew everyone floated

along the bottom of the river.

So we walked through the waste where the road curved into the sea

and the shattered seasons lay,

and the bitter smell of burning was on you like a disease.

In our cancer of passion you said, Death is a midnight runner.

The sky had come crashing down like the news of an intimate suicide.

We picked up the shards and formed them into shapes

of stars that wore like an antique wedding dress.

The echoes of the past broke the hearts of the unborn

as the ferris wheel silently slowed to a stop.

The few insects skittered away in hopes of a better pastime.

I kissed you at the apex of the maelstrom and asked

if you would accompany me in a quick fall,

but you made me realize that my ticket wasn’t for two.

I rode alone.

You said, The cinders are falling like snow.

There is poetry in despair, and we sang with unrivaled beauty,

bitter elegies of savagery and eloquence.

Of blue and grey.

Strange, we ran down desperate streets and carved our names in the flesh of the

city.

The sun was stagnated somewhere beyond the rim of the horizon

and the darkness is a mystery of curves and lines.

Still, we lay under the emptiness and drifted slowly outward,

and somewhere in the wilderness we found salvation scratched

into the earth like a message.

Біз жердегі соңғы түнде қолымызды ұстадық.

Аузымыз шаңға толып, далада      ағаш         сүйдік 

иттердей айғайлап, жапыраққа қара қан.

Ол қаланың шетінде бос еді, бірақ біз барлығының жүзіп келе жатқанын білдік

өзеннің төбесінде.

Сондықтан біз жолдың теңізге қираған жерлерінен өттік

және бұзылған маусымдар жатты,

Күйіктің ащы иісі саған дерт сияқты болды.

Біздің құмарлықтың қатерлі ісігімізде сіз айттыңыз: Өлім түн ортасында жүгіреді.

Аспан интимдік суицид туралы жаңалық сияқты құлады.

Біз сынықтарды алып, оларды пішінге келтірдік

көне той көйлегі сияқты киген жұлдыздар.

Өткен күннің жаңғырығы тумағандардың жүрегін жаралады

                                            .

Аздаған жәндіктер жақсырақ уақыт өткізуге үміттеніп кетіп қалды.

Мен сізді құйынның шыңында сүйіп, сұрадым

Егер сіз маған тез құлап түсесеңіз,

бірақ сіз менің билетім екіге арналған емес екенін түсіндірдіңіз.

Мен жалғыз міндім.

Сіз айттыңыз: «Шөлдер қар сияқты жауады.

Үмітсіздікте поэзия бар, біз теңдессіз сұлулықпен ән айттық,

жабайылық пен шешендіктің ащы элегиялары.

Көк және сұр түсті.

Таңқаларлық, біз аздап, араздық көшелерді жүгіріп, есімдерімізді осақтаймыз

қала.

Күн көкжиектің шетінен бір жерде тоқтап қалды

ал қараңғылық     қисық        сыз                          қисықтар     сызықтар  және сызықтар жұмбақ жұмбағы жұмбақ жұмбақ сызықтар жұмбағы.

Десе де, біз бос уақытқа жатып, баяу сыртқа шығамыз,

және шөл даланың бір жерінен құтқарылуды тырнақтай таптық

хабар сияқты жерге.