Exiled from Elysium -

When sincerity thought to be null

And the oath unbroken still

In the most somber shadows of night

I will reveal the most blinding of light

This sudden dichotomy of crippling souls

Casting all warmth of the sun into the cold

Swept into the winter winds, bound by invocation

Never to return again, exiled from Elysium

If this river carries-any memory at all

I will drift along-it's absent waves

To crash against the stone as words, unspoken verse

A sound once most serene — the siren used to sing

Tragedy sang lore of woven gods, in an era of skyward chains

With the cold that wields thus morning, in the shadow of odium flames

Yield to those who tread with malevolent storms

March forth, wild heart — to reclaim spirits scorned

This sudden dichotomy of crippling souls

Casting all warmth of the sun into the cold

The throne defiled, broken frail marks

Casting a light into ever-endless dark

Damned me, depraved the warmth of home

Encased the astral gown

In silence we rejoice

Through vagrant woods reborn

This broken earth beneath me, yearning incomplete

Tomorrow rests behind the mountainside

If this river carries-any memory at all

I will drift along it’s absent waves

To crash against the stone as words, unspoken verse

A sound once most serene — the siren used to sing

Шынайылық болмайтын болған кезде

Ал ант әлі бұзылмаған

Түннің ең күңгірт көлеңкесінде 

Мен жарықтың ең соқырын ашамын

Бұл мүгедек жандардың кенеттен дихотомиясы

Күннің барлық жылуын суыққа шашу

Шақырумен байланған қысқы желге соқты

Ешқашан оралмау үшін, Элизиумнан қуылған

Егер бұл өзен таситын болса, мүлдем бір жад

Мен болып кетемін - бұл толқындар жоқ

Сөз болып тасқа соғылу, айтылмаған өлең

Бір кездегі ең тыныш  дыбыс — сирена ән  айтатын 

Трагедия тоқылған құдайлар туралы хикаяттарды, аспанға қарай тізбегі  дәуірінде жырлады

Таңертеңгі салқынмен, одий жалынының көлеңкесінде

Қауіпті дауылдарды басқандарға беріліңіз

Алға, жабайы жүрек — жексұрын рухтарды қалпына келтіру үшін

Бұл мүгедек жандардың кенеттен дихотомиясы

Күннің барлық жылуын суыққа шашу

Тақтың кірлеген, сынған әлсіз іздері

Шексіз қараңғылыққа жарық шашу

Мені қарғыс атсын, үйдің жылуын бұзды

Астральді көйлекті қаптаған

Біз үнсіз қуанамыз

Қаңғыбас орман арқылы қайта туды

Менің астымда бұл сынған жер, толық емес аңсау

Ертең тау баурайында тынығады

Егер бұл өзен таситын болса, мүлдем бір жад

Мен оның жоқ толқындарымен қозғаламын

Сөз болып тасқа соғылу, айтылмаған өлең

Бір кездегі ең тыныш  дыбыс — сирена ән  айтатын