Человечек - Андрей Козловский

Ты выходишь за порог - крылья-плечи,

Полуптица, полубог - человечек,

Сознавая, от чего отмежеван,

Отличая своего от чужого.

Распрямляешься, бежишь и, пожалуй,

В голове твоей Париж да Варшава.

А в душе твоей высокой, сокольей,

Бьется ветер одинокий до боли.

Вот и крылья разметал, вот и весел.

Смех, какая пустота в поднебесье.

Снизу город ржавых крыш нарисован,

Сверху ты над ним паришь невесомо.

Смотришь, слышишь - тишина, только эхо,

Землю жаль - она больна человеком,

Занедужила всерьез и надолго,

Все, что к ней ни привилось, - все от Бога.

Вот вышел за порог, - крылья-плечи,

Полуптица, полубог, - человечек,

Лишь Харон, унылый Стикс переехав,

Шепчет: "Господи, прости человека".

Табалдырықтан өтесің – қанат – иық,

Жарты құс, жарты құдай - кішкентай адам,

Оның неден бөлек екенін біліп,

Өзін басқалардан ерекшелеу.

Түзетіңіз, жүгіріңіз және, мүмкін,

Париж мен Варшава сіздің басыңызда.

Ал сенің жаныңда биік, сұңқар,

Жел жалғыздықты ауыртқанша соғады.

Міне, ол қанатын жайып, міне, ескек.

Күлкі, аспандағы бостық қандай.

Төменнен тот басқан шатырлар қала тартылады,

Жоғарыдан сіз оның үстінде салмақсыз жүресіз.

Қарайсың, естисің - үнсіздік, тек жаңғырық,

Өкінішті жер – адаммен ауырады,

Мен ауыр және ұзақ уақыт бойы ауырдым,

Оған егілмегеннің бәрі Құдайдан.

Міне, ол босағадан өтті, - қанатты-иықтар,

Жарты құс, жарты құдай, кішкентай адам,

Тек Харон, қайғылы Стикс көшіп кетті,

«Раббым, адамды кешір» деп сыбырлайды.