Постой! - Андрей Князев

Не покидай меня.

Это не жизнь.

Что натворила я?

Хватит мне лжи.

Постой!

Постой!

Постой!

Постой!

Что будет теперь со мной?

Ты будешь одна.

Не уходи, постой!

Прощай навсегда.

Постой!

Постой!

Постой!

Постой!

Постой!

Постой!

Постой!

Постой!

Я часто ночью к твоей спальне подходил,

За дверью слышал этот мерзкий баритон,

Ты утверждаешь то, что это я и был,

Ты до сих пор мне не ответила кто он.

Постой!

Постой!

Постой!

Постой!

Постой!

Постой!

Постой!

Постой!

Простить все это не способен даже я,

И ты останешься в подвале навсегда!

Пусть тот, кто лазил ночью в доме у меня,

По зову сердца прибежит к тебе сюда.

Постой!

Постой!

Постой!

Постой!

Постой!

Постой!

Постой!

Постой!

Веревки жесткие мне стягивают тело,

За этот час я очень сильно похудела,

Ты ненормальный, я давно подозревала,

Тебе ночами я с тобою изменяла!

Мені қалдырма.

Бұл өмір емес.

Мен не істедім?

Өтірігім жетеді.

Күте тұрыңыз!

Күте тұрыңыз!

Күте тұрыңыз!

Күте тұрыңыз!

Енді маған не болады?

Сіз жалғыз боласыз.

Кетпе, қал!

Мәңгілікке қош бол.

Күте тұрыңыз!

Күте тұрыңыз!

Күте тұрыңыз!

Күте тұрыңыз!

Күте тұрыңыз!

Күте тұрыңыз!

Күте тұрыңыз!

Күте тұрыңыз!

Мен сіздің жатын бөлмеңізге түнде жиі келетінмін,

Есіктің артында мен бұл зұлым баритонды естідім,

Сіз бұл мен болдым деп айтасыз,

Оның кім екеніне әлі жауап бермедің.

Күте тұрыңыз!

Күте тұрыңыз!

Күте тұрыңыз!

Күте тұрыңыз!

Күте тұрыңыз!

Күте тұрыңыз!

Күте тұрыңыз!

Күте тұрыңыз!

Тіпті мен мұның бәрін кешіре алмаймын,

Ал сіз жертөледе мәңгі қаласыз!

Менің үйіме түнде шыққан адам болсын,

Жүрегінің шақыруымен ол саған жүгіріп осында келеді.

Күте тұрыңыз!

Күте тұрыңыз!

Күте тұрыңыз!

Күте тұрыңыз!

Күте тұрыңыз!

Күте тұрыңыз!

Күте тұрыңыз!

Күте тұрыңыз!

Қатты арқандар денемді қатайтады,

Осы сағат ішінде мен көп салмақ тастадым,

Сіз жындысың, мен көптен бері күдіктендім

Мен сені түнде сенімен алдадым!