Generale - Anastasio

Generale dalla radiolina

La sento urlare: «Ordine, disciplina»

Ma lo sa che dove lei è seduto nessuno chiede aiuto

E non c'è una sola mina

I generali si lustrano le medaglie

E c’hanno sangue freddo come rettili

Ma sono io che striscio tra le sterpaglie

E guardo da vicino come fischiano i proiettili

E dietro la collina sapessi, fa così freddo che congeleresti

E c'è una musica di colpi di fucile

Urla di ragazzi e giorni andati persi

Di vetri andati in pezzi

Contadina, questo ballo tu non lo concederesti a me

Che ho l’uniforme diversa dai tuoi fratelli

Partiti già da un anno ma che non torneranno

Diversa è la bandiera ed uguali sono i fardelli

E quelli che ti dicono che t’odio che ne sanno

Ma che ne sanno loro?

E la cosa più tremenda della guerra

È che è bella anche se muoiono a milioni

Con i padri sette metri sotto terra

E con i figli che ci fanno le canzoni

Generale quanto tempo che è passato

Ma quando ci ripenso ancora piango

Ho ancora in bocca quel sapore di bruciato

Ricordo amici con la faccia in giù nel fango

E un treno che partiva pieno e che tornava vuoto

La mattina tremo quando dormo poco

Sogno un cielo nero da cui piove fuoco

E un filo spinato che mi avvolge piano

E mi blocca e mi lacera, mi entra in bocca, mi soffoca

L’aria è tossica, come quando cadeva una bomba

E aspettavo la prossima e la prossima, e la prossima, e la prossima

E una contadina smorta aspetta alla porta come una bambina

Il fratello partito di prima mattina diretto alla collina

E dietro la collina gracchiava una radiolina

In un giorno d’aprile

Ma io già avevo gettato il fucile

Già avevo gettato il fucile

Радиодан генерал

Мен оның айқайын естимін: «Тәртіп, тәртіп»

Бірақ ол отырған жерде ешкім көмек сұрамайтынын біледі

Ал бірде-бір шахта жоқ

Генералдар медальдарын жылтыратады

Және олар бауырымен жорғалаушылар сияқты суық қанды

Бірақ бұталарды аралап жүрген менмін

Ал мен оқтардың қалай ысқырғанын мұқият бақылаймын

Ал төбенің арғы жағында, білесің бе, өте суық, тоңып кетесің

Ал мылтық атылған әуен бар

Жігіттердің айқайы, күндер өтті

Сынған әйнектен

Фермер, сен маған бұл биді бермес едің

Менде сенің ағаларыңнан басқа форма бар

Олардың кеткеніне бір жыл болды, бірақ қайтып келмейді

Туы бөлек, жүгі бір

Ал сені жек көремін деп айтатындар біледі

Бірақ олар не біледі?

Соғыстың ең сорақысы

Миллиондаған адам өлсе де әдемі

Әкелермен бірге жеті метр жер астында

Ал бізге ән шығаратын балалармен

Жалпы қанша уақыт өтті

Бірақ оны ойласам әлі де жылаймын

Әлі күнге дейін аузымда күйген дәм бар

Достардың беттері балшықта қалғаны есімде

Ал толып кетіп, бос қайтқан пойыз

Таңертең мен аз ұйықтасам дірілдеймін

Мен от жауатын қара аспанды армандаймын

Ал мені жайлап орап тұрған тікенді сым

Және бұл мені тоқтатады және мені жыртады, аузыма кіреді, мені тұншықтырды

Ауа бомба құлағандағыдай улы

Ал мен келесісін және келесісін, келесісін және келесісін күттім

Ал күңгірт шаруа әйелі есік алдында баладай күтеді

Ағасы таңертең ерте төбеге кетті

Ал төбенің арғы жағында кішкентай радио сықырлады

Сәуір күнінде

Бірақ мен мылтықты лақтырып үлгердім

Мен мылтықты лақтырып үлгердім